Iemand zei ooit eens tegen me: “jij mag je nu tot de koffiesnobs rekenen”. Het betreft een oude kennis van me in de VS, die prat ging op zijn eigen koffiesnobisme. Je weet wel, zo iemand die zijn koffiebonen zelf maalt en alleen single blend Arabica wil. Liefst shade grown natuurlijk, spreekt voor zich. Deze kennis zei het tegen me omdat ik me in de periode dat ik in de VS woonde vanwege mijn visumstatus nogal veel tijd had om koffie te drinken (lees: werkloos) en me nogal verdiept had in koffie. Ik las over de historie van koffie, over het productieproces van koffie, de beste manieren om koffie te zetten en natuurlijk ook kookrecepten en bakrecepten met koffie als ingrediënt (hopjesvla is er toevallig ook eentje). En al die kennisvergaring werd mogelijk gemaakt door het feit dat in Amerika in veel staten lidmaatschap van bibliotheken gratis is. Dus deze zuunige Hollander las zich helemaal binnenstebuiten.

Maar goed, ik werd dus gebombardeerd tot koffiesnob. Ik vond het zelfs een compliment, terwijl een snob volgens de wikipedia in het algemeen iemand is die denkt dat hij in wezen meer is dan anderen op grond van afkomst, kennis, intellect of rijkdom. Slik! Bovendien staat in hetzelfde wikipedia-artikel ook nog eens dat snobisme door sommigen wordt beschouwd als een burgelijke neurotische reactie op het als doelloos beschouwde alledaagse grauwe bestaan. Zo, dat zet je wel even aan het denken hoor!

Dus als ik even mag resumeren ben ik als het om koffie gaat een pretentieuze bal die zich af wil zetten tegen de grauwe alledaagsheid van zijn leven.
Poe hee. ’t Is dat ik het zelf zeg, want anders kreeg ik een plens loeihete koffie (uiteraard zorgvuldig zelf gebrouwen van zorgvuldige geselecteerde en zelf gemalen, 100% pure Costaricaanse Arabica bonen) in mijn gezicht.

Het is dan maar goed dat ik onlangs behoorlijk van mijn geloof ben gevallen. Ik geloofde namelijk heilig dat de Senseo tot het laagste van het laagste behoorde in de koffiekringen. Ik keek op Senseokoffiedrinkers neer. Senseokoffie zit in het grijze gebied tussen filterkoffie en espresso. De Senseo is de “poor man’s espresso machine”. Ik vond Senseokoffiedrinkers dom en gemakzuchtig bovendien. Dom omdat de pads nogal duur zijn terwijl ze al na enkele dagen niet meer lekker kunnen zijn want gemalen koffie is kwa smaak maar enkele dagen houdbaar. Na 3 dagen smaakt de beste gemalen koffie naar in water geweekte, bruine, gerecycled papieren zakken.

Ik vond Senseokoffiedrinkers altijd gemakzuchtig omdat ik de Senseo zo’n typisch
“fast life style” product vind. We hebben tegenwoordig een druk bestaan en de media speelt daar heel handig op in met producten zoals magetronmaaltijden, drinkontbijtjes en dus ook de Senseo. Alles voor de gemakzucht en de onwil om tijd te maken om echt te genieten. Hierin geloof ik eigenlijk nog rotsvast. En in de voornoemde domheid geloof ik
ook nog steeds.

En toch staat er sinds kort een Senseo op mijn aanrecht. Mijn vrouw kocht hem omdat ze dat gedoe met die zelfgemalen koffie zat was. Ondanks mijn zeer verfijnde kennis en kunde op het gebied van koffiezetten vond mijn vrouw (en mijn hele schoonfamilie) mijn koffie ronduit smerig. Ik verweet ze tijdenlang dat het aan hun grove, onderontwikkelde smaakpapillen lag en voelde me miskend. Ja ja, wat een drama. Maar die Senseo staat er ineens toch. Aanvankelijk zwoer ik het ding niet te gebruiken. Maar je voelt hem al aankomen, ik ben gezwicht. Ik leid namelijk toch best een druk leven en vind het maar wat gemakkelijk dat je in korte tijd een acceptabel bakkie leut kunt zetten.

Conclusie: ik ben weer neergedaald tussen de gewone Senseokoffiedrinkers. Mijn mooie dure koffiemolen staat naast de Senseo en gebruik ik zelfs ook nog, want ik heb namelijk twee navulbare koffiepads van Sinterklaas gekregen zodat ik me toch nog een beetje boven het Senseogepeupel kan verheffen. Maar de koffie met de echte pads wordt eerlijk gezegd toch wel lekkerder en scheelt een hoop geknoei met versgemalen koffie, en ik drink zoveel koffie dat een zak koffiepads binnen drie dagen op is…

Advertenties