Vroeger op school, werd ik altijd als laatste gekozen als er bij de gymles de voetbalteams werden samengesteld. Het deed me niet zoveel, want het liefst deed ik niet mee. Van huis uit kreeg ik weinig voetbalgekte mee. Mijn vader stak zijn minachting voor voetbal niet onder stoelen of banken. Hij had sowieso weinig op met sport. Mijn moeder wel, maar voetbal was thuis een onderwerp waar een taboe op lag. Voetbal kijken op televisie kon alleen als er niets anders op was waar pa naar wilde kijken, of als hij niet thuis was. Maar desinteresse voor voetbal zit blijkbaar in de genen. Ik heb het gewoon van mijn pa geërfd.

Toch heb ik wel een jaartje op voetbal gezeten (toen ik een jaar of 9 was geloof ik). Mijn moeder hoopte dat ik het spel dan wat beter zou gaan snappen en het misschien zelfs leuk zou vinden. Nou niet dus. Ik ben in een wedstrijd met een andere club in de pauze naar huis gegaan zonder ook maar gedag te zeggen. In mijn beleving werd er vooral heel hard geschreeuwd vanaf de kantlijn of ik moest rennen en waar ik heen moest rennen. De trainer stond te tieren vanaf de kantlijn als je ook maar twee passen verkeerd zette. En zo werd het enige kiempje dat ik ooit voor voetbal ontwikkelde voor goed gesmoord.

Maar nu is er een nieuwe kiem. Een fiere en een trotse! Mijn bloedeigen zoontje (hij is 5 jaar) is he-le-maal gek van voetbal. Sinds kort zit hij op kaboutervoetbal en sta ik elke zaterdag op het voetbalveld. En hij kan het zo ontzettend goed. Hij rent alle andere kabourtertjes er met gemak uit en is verdomd handig met de bal. Niet gedacht dat het nog in me zat, maar ik sta dus met groot plezier langs de kantlijn aan te moedigen en te juichen bij de doelpunten die mijn kaboutertje maakt. Maar één ding neem ik me voor: ik wordt geen kantlijnschreeuwer. Je weet wel, zo’n pa die zijn zoon vanaf de kantlijn staat uit te kafferen dat ‘ie verkeerd staat. Maar ach, die vaders stáán daar tenminste wel.

Toch word ik geen kantlijnschreeuwer. Ik heb geen verstand van voetbal en ik ga dat ook nooit pretenderen. Mijn ventje weet straks alles van voetbal en wordt mijn eigen expert. Ik ga gewoon lekker van mijn kleine bink genieten zolang de pret duurt. En als dat betekent dat hij later als prof bij bijvoorbeeld FC Twente mag spelen, dan mis ik daar dus echt geen enkele wedstrijd meer van.

Powered by ScribeFire.

Advertenties