Je ziel kun je niet aanraken, want het is immaterieel. René Descartes wist dit honderden jaren geleden al (1641). Nou, dat zullen we wel eens zien, René. Tuurlijk kun je ziel wel aanraken. Maar waar zit je ziel eigenlijk? In je hart? Nee, want dan zou “met hart en ziel” een beetje dubbel zijn. In “dubbel” schuilt wel een mooie filosofische discussie over de ziel: Zijn ziel en lichaam één, of niet? Dualisten geloven van niet.

Maar goed, je hart als plek voor je ziel sluit ik dus uit. Waar zit je ziel dan wel? Daar heb ik even over nagedacht. Waar haal je je diepste uitingen vaak vandaan? Uit je tenen! Ik trok dus mijn schoenen en sokken uit en ging op de bank zitten. Ik pakte de tenen van mijn beide voeten vast. Met mijn ogen gesloten concentreerde ik me op mijn tenen. In het begin voelde ik gewoon mijn tenen. Omdat ze de hele dag in mijn schoenen en sokken opgesloten hadden gezeten, voelden ze warm en een beetje klammig aan. Maar na een paar minuten voelde ik een lichte tinteling in mijn vingertoppen! Maar na een tijdje kwam ik erachter dat dit kwam omdat mijn knieën in mijn bovenarmen duwden, waardoor er minder bloed in mijn vingers kon komen. Even anders zitten, maar hoe goed ik daarna ook voelde, ik voelde gewoon nog steeds niets dat ik anders niet voel als ik mijn tenen vastpak.

Misschien is dat eigenlijk wel een heel essentiële conclusie: ik voelde niets dat ik anders ook niet zou voelen. Je ziel voelt waarschijnlijk heel vertrouwd voor jezelf. Misschien zou je je ziel eigenlijk helemaal niet moeten voelen zolang er niets mis mee is. Je voelt je hoofd ook niet als hij niet zeer doet. Misschien moet mijn ziel dus eerst pijn doen voor ik het kan voelen. Ineens moet ik aan de uitdrukking “op je ziel getrapt worden” denken, en zie ik toch weer een verband met de tenen. Mensen met lange tenen worden namelijk sneller boos dan mensen met korte tenen, dat weet iedereen. Boosheid is een sterke emotie. Emotieloze mensen worden zielloos genoemd. Kortom: zonder ziel geen emoties. Omgekeerd geredeneerd: sterke emotie komt door sterke prikkeling van de ziel. Ik zit op een warm spoor met die tenen!

Ik ben er namelijk vrij zeker van dat iedereen emotioneel wordt wanneer hij of zij heel hard op zijn blote tenen wordt getrapt. Een gezond mens met intacte en goed werkende tenen zullen zeer zeker een emotie tonen dat ergens ligt tussen heel hard janken en hartgrondig vloeken. Ik moet mijn experiment dus aanpassen. Dus ik loop naar buiten, nog steeds op blote voeten, en pak een grote baksteen. Ik sluit weer mijn ogen en concentreer me op mijn ademhaling. Rustig tel ik tot 3 en laat de baksteen vallen. In het gras…naast mijn voeten. Op het allerlaatste moment bedacht ik me dat het resultaat van mijn experiment helemaal niet zou zijn waar ik op uit was. Ja, ik zou mijn tenen behoorlijk bezeren, schreeuwen van de pijn en hartgrondig vloeken. Mijn ziel zou zich voelbaar hebben laten gelden, maar had ik het dan ook kunnen vastpakken? Ik denk het niet.

Zo ben ik nog geen steek verder. Ergens in mijn lijf zit mijn ziel. Het laat zich vaak gelden, maar is ongrijpbaar. Op basis van logische deductie (Holmes zou tot dezelfde conclusie komen als ik) beweer ik dat je ziel in je tenen zit. Ik huiver. Brrrrr. Het is donker aan het worden. IJzige kilte kruipt langs mijn benen omhoog. Ik sta nog steeds met mijn blote voeten in het koude gras. Ik draai me snel om, om weer naar binnen te gaan, waar de kachel brandt. Twee seconden later loop ik hartgrondig te vloeken en te tieren. $%$*@#$@#%%*&$#@!!! Welke halve gare idioot heeft die baksteen op het gazon gelegd!? Arme ziel.

Powered by ScribeFire.

Advertenties