Vanochtend boodschappen gedaan, maar de rode kool vergeten.
Kon ik dus weer terug naar de supermarkt.
Als ik langs de kaas kom, besef ik dat ik die ook was vergeten.
Bij de kassa aangekomen blijkt mijn rode kool ongeprezen.
Nu woon ik hier toch al ruim een half jaar. “Ik leer het ook nooit”, zeg ik.
Vergoelijkend glimlachend kijkt het kassameisje me aan. “Na een half jaar nog steeds niet gewend?”, vraagt ze.
“Na tien jaar weet ik het nog niet. Ik heb het verkeerde geslacht”, zeg ik in een poging grappig te zijn.
Een vakkenvuller mag de kool gaan wegen. Het kassameisje bliept alvast mijn kaas.
Ik haal intussen alvast mijn bankpas door de sleuf van de pinautomaat en toets mijn code in.
“Wacht op bedrag”, lees ik op het apparaat. Ik ben de rode kool alweer vergeten.
“Ik wacht op een bedrag”, zeg ik even later tegen het kassameisje.
“En ik wacht op een rode kool”, zegt het kassameisje nu giechelend.
“O ja”, breng ik nog schamper uit. Ik krijg een kleur.
“Met die kou werken de hersenen ook nog eens trager hè?”, zegt het kassameisje.
Ik kan er dus vandaag helemaal niks aan doen. Gelukkig.

 

Advertenties