Naast mijn verwoede blog-pogingen alhier, probeer ik ook leuk en gevat te zijn op mijn Engelstalige blog #frappings. Met verwaarloosbaar succes probeer ik daar boven al het blog-gekrakeel dat op het web plaats vindt, uit te komen. In maart van dit jaar deed ik daar de gevleugelde bewering dat eigenlijk de meeste blogs een hoge gaap-factor hebben (inclusief die van mijzelf) in een verhaal getiteld “Bloggers are tenaciously idealistic fools, as they should be”.

De titel bevat heel bewust het woordje “fools”, want dat zou schijnbaar heel prikkelend moeten zijn en veel hits moeten genereren. Ik laat het werkelijke resultaat maar even in de lucht hangen. De centrale stelling van mijn verhaaltje was dat de boodschap die je wilt overbrengen in een blog post, waarschijnlijk al door vele anderen vóór jou is overgebracht (echte genieën daargelaten). Toch plaatsen wij stug onze ongetwijfeld briljante maar meestal overvloedige boodschappen op onze blogs, want bloggers zijn volhardendende idealisten. En dat lijkt mij een goeie zaak! Dankzij die volharding blijft Het Blog Springlevend, maar dat is al door vele anderen gezegd. Volhardende, idealistische sukkel die ik ook ben.

Advertenties