Bloggers zijn volhardende, idealistische sukkels

Naast mijn verwoede blog-pogingen alhier, probeer ik ook leuk en gevat te zijn op mijn Engelstalige blog #frappings. Met verwaarloosbaar succes probeer ik daar boven al het blog-gekrakeel dat op het web plaats vindt, uit te komen. In maart van dit jaar deed ik daar de gevleugelde bewering dat eigenlijk de meeste blogs een hoge gaap-factor hebben (inclusief die van mijzelf) in een verhaal getiteld “Bloggers are tenaciously idealistic fools, as they should be”.

De titel bevat heel bewust het woordje “fools”, want dat zou schijnbaar heel prikkelend moeten zijn en veel hits moeten genereren. Ik laat het werkelijke resultaat maar even in de lucht hangen. De centrale stelling van mijn verhaaltje was dat de boodschap die je wilt overbrengen in een blog post, waarschijnlijk al door vele anderen vóór jou is overgebracht (echte genieën daargelaten). Toch plaatsen wij stug onze ongetwijfeld briljante maar meestal overvloedige boodschappen op onze blogs, want bloggers zijn volhardendende idealisten. En dat lijkt mij een goeie zaak! Dankzij die volharding blijft Het Blog Springlevend, maar dat is al door vele anderen gezegd. Volhardende, idealistische sukkel die ik ook ben.

Advertenties

13 comments

  1. Ik ken het ‘probleem’ en heb dat al jaren terug opgelost door juist over andere dingen te bloggen icm met mijn hobbies. Tussen 2000 en 2007 heb ik een website gehad met aan het einde 10.000 unieke bezoekers per maand. (Hits of pageviews is ca 2,7x meer.) En dat zonder mooie/pikante foto’s of ander mainstreamgedoe. Het kwam door een afkortingenlijst die ik tussen 1985 en dus 2007 had aangelegd en goed online doorzoekbaar had gemaakt. Het was zo open gedaan dat mensen mijn site er niet eens voor hoefden te bezoeken. Bij het intikken van een bepaald woord en de afkorting, kwam direct in het zoekresultaat al de juiste betekenis in beeld. De journalistenclub heeft ‘m net als vele anderen doorgelinkt.

    Daarnaast had ik er familiegenealogie, wat fietsvakantieverhalen en nog wat tic’s van mezelf opgezet. Daarbij scoorde mijn ecologische voetafdruk ook erg goed. Later deed ik daar minimaal aan bloggen, zonder reacties. Kreeg er wel mailtjes op, net als op het andere spul.

    In 2004 ben ik bij web-log begonnen om te zien wat het was. Niet voor mezelf maar voor een ander die niets van html begrijpt. Vond het wel lollig. Ben daar ook mee doorgegaan, maar met moeite haal ik er 3500 unieke bezoekers per maand mee. Hij staat net zo hoog in Google als eerder mijn website, die door omstandigheden van de provider in 2008 is verdwenen. Van die 3500 komt 70% via het afbeeldingenzoeken van Google. Die komen echt niet voor wat ik geschreven heb. De overige 30% is verdeeld over veel collega-bloggers (preken voor eigen parochie) en zeker een deel via verkeerde zoekresultaten. Dan hou je dus weinig mensen over die zomaar met mijn visie op iets in aanraking komen.

    Toch blijf ik er mee doorgaan. Het is voor mij ook een soort dagboek en die waren in het verleden totaal niet inkijkbaar en al helemaal niet wereldwijd. Daarnaast blog ik vrijwel niet over internationale of nationale zaken. Naast mijn zwerffietsverhalen richt ik me vooral op de eigen stad en regio, vaak icm fietsen en milieu. En over mijn eigen stad Alkmaar wordt vrijwel niet geblogd. Geen enkele concurrentie. Er zijn hooguit wat politici die dat op hun partijpagina doen. Ik krijg daar minder reaxi’s op, omdat het mensen buiten de regio minder aanspreekt. Dat maakt me weinig uit. Ik heb er wel effecten van gemerkt.

    De leukste was dat een afdelingshoofd van de provincie ons een foto met grafiek liet zien in een vergadering met de gedeputeerde. Die door mij gemaakte grafiek en foto kwamen dus van mijn anonieme web-log. Hij had daar geen weet van en de rest in de kamer heb ik het ook nooit verteld. Die foto bracht wel duidelijk het punt over en heeft zeker bijgedragen tot een goede oplossing. Op dat resultaat kon ik zeker een jaar teren. 🙂

    1. Bedankt voor je uitgebreide reactie. De eerste reactie op dit relatief goed gelezen verhaaltje van me. En ik zie hem nu pas! Ik begrijp niet hoe dat kan.

      Ik schrijf vooral omdat ik het gewoon erg leuk vind om te doen. Het is een hele fijne hobby waar ik mijzelf goed in kwijt kan. Maar de interactie (wat een afschuwelijk steriel woord vind ik dat) met andere bloggers vind ik eigenlijk net zo belangrijk. Andere bloggers kunnen me soms heel sterk inspireren. Het is o.a. daardoor gekomen dat ik af en toe poetische uitspattingen heb.

      Ik heb ook een tijd geblogd op een technologie-blog van een grote multinationale ICT-dienstverlener. Die blog won ooit eens een award, wat toen breeduit werd gecommuniceerd door het hele bedrijf. Een heerlijke veer in mijn reet.

      Ach, ik vraag me af of ik zit te wachten op honderden reacties per verhaal dat ik schrijf. Dat is even leuk, maar op gegeven moment ben je alleen nog bezig met terugreageren. Een mooi kijkcijfer (een ego-strelend aantal hits) en leuke, leerzame reacties (zoals die van jou) is waar ik het voor doe.

    1. het maakt niet uit, dat is het mooie eraan. je boodschap verkondigen is hoe dan ook goed, hoe overvloedig je boodschap ook is.

      Ik hou alleen eigenlijk geen rekening met de kunst-zijde. Alle kunst is per definitie uniek. Misschien moet ik dan zeggen dat de boodschap meestal niet uniek is, maar de verpakking vaak wel. Misschien zit de kwaliteit van een blogger dan wel in de manier waarop hij/zij de boodschap brengt.

      Of begrijp ik je reactie verkeerd?

    1. zandkorrels, ja, die zijn er in overvloed in een woestijn. niemand merkt het als je er eentje bij legt, of zelfs een paar kuub.
      bloggen is water naar de zee dragen, maar met zijn allen kunnen we de waterspiegel wel merkbaar doen stijgen. Stug volhouden dus.

    1. Ik moet ineens denken aan iets dat Tim O’Reilly (oprichter en CEO van de bekende uitgever O’Reilly Media) een paar jaar geleden (nov. 2008) schreef over twitter. De kracht van twitter zit juist in de overvloedigheid van bepaalde berichten. Als je veel mensen volgt krijg je teveel tweets om allemaal te lezen, maar herhalende onderwerpen vallen wel op. Tim zei dat je twitter kunt zien als een rivier waar je af en toe een verfrissende duik in neemt. Na je duik valt het meeste water van je af, maar enkele druppels blijven hangen.

  2. goh, ik krijg ruim 3x zoveel bezichtigingen op dit verhaal dan ik gemiddeld krijg per verhaal. Zouden woorden zoals “sukkel” in de titel dan toch effect hebben?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s