Kom op, stug doorwinteren!

Gisteren wilde ik mijn blog weer eens in de wilgen hangen. Al mijn blogs. Weg ermee. De hele donderse pijp aan Maarten geven. Dat heb ik eens in de zoveel tijd. Allerlei redenen vliegen dan door mijn kop: geen zin meer, vind niet de voldoening die ik zoek, zou mijn tijd beter aan echt belangrijke dingen moeten besteden, mijn blog zuigt, waar doe ik het voor?

Tot nog toe ging ik toch gewoon door met bloggen. Even een tijdje mokken en broeien en dan ineens vind ik mijn blog-energie weer terug. Soms smijt ik dan zelfs weer een heel nieuwe blog op het web. Nu effe niet. De energie is ver onder peil. Ik zit in een blogdip. Deze tekst komt als stroop uit mijn vingers. Dit is een verwoede poging om mijn vingers achter mijn dip te krijgen.

Het overkomt me dus vaker en het overvalt me ook altijd. Ineens bevind ik me in een dal. Overal om me heen zie ik bomen. Idioot hoge naaldbomen met hun kruinen ver boven me en lange, kale stammen. Hoog boven mij hoor ik de wind door de takken ruisen, maar bij mij staat een vaag briesje, nauwelijks voelbaar en verstrooid door de vele stammen. Eigenlijk voel ik verder weinig. Geen kou, geen warmte. De bodem is bezaaid met dorre naaldjes. Het is er doodstil.

Het is herfst en het belooft een lange donkere winter te worden. Misschien ben ik onbewust aan het voorwinteren. De zomer wil je zo lang mogelijk vasthouden. Lente is leuk, maar we willen toch snel door naar die zomer. Voorzomeren. De herfst ontkennen we door zo lang mogelijk te nazomeren. En dan staat de winter ineens heel snel voor je deur. Onverbiddelijk. Misschien is het een oerinstinct om me nu als een gek vet te vreten en een stil plekje te zoeken waar niemand me kan vinden tot het weer voorjaar is. Helaas, geen optie. Ik heb het veel te druk met geleefd te worden. Stug doorwinteren en daarna gewoon weer opbloeien.

Powered by ScribeFire.

Advertenties

11 comments

  1. Misschien is het gewoon een writersblock, klim naar de top van een van die hoge naaldbomen, voel de herfst en verwelkom de winter. Dan komt de rest vanzelf.
    (en daarna begint de hele cyclus opnieuw…)

    1. goed advies. ik hou ook best van de herfst hoor. en winters zijn best okee als ze niet al te donker en grijs zijn.
      eigenlijk moet ik een flinke aanloop nemen, duiken, op mijn buik die hele winter doorglijden. Door de sneeuw, door de dooismurrie. Tussendoor wel oliebollen. Dat weer wel.

  2. Ha, bekend terrein 😉
    Ik kan je Zeepijn van Charlotte Mutsaers aanraden, ook zij heeft iets met de naaldbomen en de zee, de overeenkomst tussen de naalden en een vissengraat.
    Ze schrijft lekker vrij en is associatief, daar krijgt een blogger inspiratie van.

  3. Ik heb er weinig last van. Erger is het dat ik in de zomer teveel tijd verspil aan bloggen. Zonde van dat mooie weer.

    Als het om webloggen gaat, dan is het leuk om bezoekers te krijgen. Die bezoekers stuur je het bos in als je steeds aan nieuwe webloglocaties begint. Beter is het om op 1 vindbare plek te blijven en daar een grote verscheidenheid te hebben zodat er voor elk wat wils is. Die verscheidenheid is goed in te delen in duidelijke categoriën. En als mensen alleen over 1 onderwerp iets willen weten, dan kunnen ze zich aboneren op de RSS-feed van zo’n categorie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s