Je sterft maar één keer. Toch?

Je leeft maar één keer, zeggen ze. Dus dan moet je er het beste van maken. Wat een dooddoener. Dan ben je steeds aan het vergelijken. Doe ik het wel beter dan hem (of haar)? Ik had “hem” voor het laatst gesproken toen ik nog volop puberde. Hij kon altijd alles beter dan ik, vond ik. Laatst zocht ik hem eens op op LinkedIn om te kijken hoever hij het had geschopt. Dat had ik niet moeten doen dus. Toch hoef ik geen herkansing.

Het leven is kort, zeggen ze. Dan kun je maar beter zo eerlijk mogelijk leven. Dan duurt het langer. Eerlijk gezegd geloof ik daar geen snars van. Geloven is sowieso niet mijn sterkste vaardigheid, moet ik je bekennen. Alles moet in de twijfel getrokken, en zelfs dat weet ik niet zeker. Alles is immers nogal veelomvattend, maar ook weer heel betrekkelijk. Ik kan toch onmogelijk álles in twijfel trekken. Daar is het leven gewoon te kort voor.

Over één ding twijfel ik nauwelijks: sterven doe ik maar één keer. Toch? Wacht even, ik leef natuurlijk wel voort in mijn kinderen. Zolang zij zich blijven voortplanten, leef ik onderhuids door. Mijn manier van denken gaat voor een deel over op mijn nageslacht. Wie denkt die bestaat, dat weet iedereen. Dus ook mijn manier van bestaan is dan erfelijk. Geleidelijk besta ik steeds minder naarmate mijn stukje genetisch materiaal steeds verder wordt gestekt. In die theorie sterf je dus precies zo vaak als je nakomelingen hebt plus 1. Nog een hele wilde denkstap verder is dan beweren dat de kerk het liefst zou zien dat je zo vaak mogelijk sterft. God, wat vergezocht. Weer een half uur van mijn leven verspild met dit geneuzel.

Powered by ScribeFire.

Advertenties

5 comments

  1. Zelfs zonder kinderen kan je nog voortleven: in de herinneringen die anderen aan je hebben, in dat wat je achterlaat. Je blogs blijven eeuwig over het internet zweven. Je sterft dan pas als de herinneringen zijn verdwenen en als het internet is versleten.

    1. ergens vind ik dat best raar. lang na mijn fysieke overlijden leef ik door op het web. Is dat wel leven? het zijn eigenlijk allemaal stukjes bevroren ik die op een bepaald moment bestonden. Pas als ik als een soort autonoom denkprocesje kan doordenken op het web, dan zou ik leven in de zin van leven. Best abstract eigenlijk.
      Maar ik ben het wel met je eens. Je creaties op je blogs zijn eeuwige herinneringen aan je leven. Ik doe gewoon allebei: én kinderen én bloggen

  2. De eerste voorwaarde om te sterven is dat je eerst geboren moet worden. . Het sterven is enkel voorbestemd voor wie leeft, al is het maar voor één dag, al is het maar voor één minuut.
    Het leven doorgeven is het sterven schenken, het is daarmee het meest vergiftigde onder alle geschenken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s