Snot, verbazing en ergernis

Met mijn kleine ventje aan de hand stapte ik in peutertempo naar de ingang van de dorpsdrogist. Een vriendelijke oude grijsaard stond voor de ingang op zijn stok te leunen. De oude man hoestte een piepende en reutelende oudemannenhoest. Vriendelijk glimlachend liet hij mij en mijn peuter, die mij er even op wees dat hij hier altijd een snoepje krijgt, voor. 

Binnen bestelde ik bij de kassa een doosje kinderparacetamolletjes en een flesje kinderneusspray. Dat is hard nodig, want er lopen ettelijke kleine en grote snotneuzen rond bij ons thuis. Pa en ma vliegen de hele dag af en aan met lotiontissues om de geelgroene snottebellen weg te poetsen. Toen ik had afgerekend stelde de drogiste de geijkte domme vraag aan mijn snotterpeuter: lus jij ook een snoepje? Nou en of natuurlijk.

Intussen was het oude heerschap ook binnen komen hobbelen en was nu aan de beurt. “Goedemorgen meneer, kan ik u helpen?”, riep de drogiste luid. Tot mijn dubbele verbazing vroeg de op zijn minst 80-plusser of ze even een pasfoto wilde maken voor de verlenging van zijn rijbewijs. Ten eerste wist ik niet dat de drogist tegenwoordig ook fotograaf was. Waarschijnlijk was dat altijd al zo en wist ik het niet. Wel handig, want ik reed voor pasfoto’s altijd een dorpje verderop. Maar ten tweede verbaasde ik me er hogelijk over dat deze man nog kan autorijden. 

Mobiele bejaarden. Je ziet ze regelmatig rijden. Bedaard kachelend over de binnenwegen. De snelwegen mijden ze gelukkig zoveel mogelijk. Ze nemen hun tijd bij de kruispunten. Ongeduldige drammertjes (zoals ik) laten ze rustig in hun eigen sopjes gaar smoren. Allemaal zinloos gehaast. Ooit waren ze zelf ook jong en onbezonnen. Het gaat vanzelf wel over in berusting. Zij kunnen het weten. Maar ík wil het nog niet weten. Aan de kant opa, want ik wil er met mijn onbezonnen woestenij tóch erg graag voorbij. Ouwe lullen achter het stuur. Levensgevaarlijk. Toch?

Koot en Bie, nu zelf al aardig bejaard, dachten er vroeger in ieder geval net zo over. 

Advertenties

6 comments

  1. ik dacht dat de bejaarde man de drogist was,
    je weet wel zo´n ouderwetse drogisterij

    maar ik had jammer genoeg verkeerd gelezen

    nu zijn het allemaal jonge meiden die naar elkaar doorverwijzen
    als je een vraag hebt over een bepaald geneesmiddel
    maar de snoepjes liggen inderdaad nog op de toonbank
    zoals het hoort

    supermarkten doen het tegenwoordig ook
    viel me vorige week op, alleen vergeet de caissiere het snoepje
    aan te bieden aan de peuter/kleuter

    beterschap voor de grote en kleine snotjes:))

    1. aha, ik zette je in de eerste paragraaf op het verkeerde been denk ik.
      onze drogiste verstaat haar vak best goed vind ik, en die snoepjes pronken in een grote pot op de toonbank. inderdaad, zoals het hoort!
      dat met de snotjes loopt al aardig los hoor 🙂

  2. Ach weet je? De ene bejaarde is de andere niet. Sommigen zijn levensgevaarlijk inderdaad, maar iets rustiger rijden en wat meer tijd nemen wil niet per definitie zeggen dat je dan een gevaar op de weg bent. Toch? En wat is nou tergend langzaam rijden? Als ik van de snelweg waar ik 120 km mag ineens maar 50 km mag rijden omdat ik een bebouwde kom inrij, lijkt het alsof ik kruip. Maar knal maar eens met 50km per uur tegen een muur, zul je zien hoe tergend langzaam dat is ;-).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s