blogs zijn egosculpturen

Misschien moet ik in de titel ook nog ergens het woordje “vaak” invoegen, maar zo zie ik blogs. Mijn eigen verwoede noten zijn duidelijk pogingen om mijzelf vorm te geven. Verwoed hak ik soms op mijn graniet los. Af en toe stuit ik ook op zachtere lagen en pak ik wat fijner gereedschap. Mijn blog spiegelt facetten van mezelf af.

Bij andere bloggers zie ik hetzelfde. Ze zijn bezig met hun eigen egosculptuur. Dat is vaak een zelfontdekking, maar ook al te vaak een zelfbevlekking. En hoe dikker dat laatste erop ligt, des te meer ik me daarover verbaas. De bloggers bij wie ik graag kom lezen zijn in mijn ogen heel authentiek. Daar hou ik blijkbaar van, van eigenheid. Oneigenlijke, gekunstelde dingen stoten me af. En het is een hele kunst om niet te kunstelen. Echte kunst is ongekunsteld. Echte kunst is eigenlijk geen kunst, als je begrijpt wat ik bedoel.

Zelf hou ik een handje vol blogs bij, en ik merk heel duidelijk dat de verhalen die me veel moeite kosten om te produceren, bijna altijd nul-komma-nul reactie of bezichtigingen krijgen. Ik ben dan gewoon te krampachtig. Dan wordt het dus veel te gekunsteld. En aan de andere kant kan ik me iedere keer weer verbazen over het aantal bezichtigingen en waarderingen bij verhaaltjes waarvan ik zelf dacht van: ach, ’t is niks, maar ik plemp het maar op m’n blog. Het stuk dat je nu probeert te verteren is er ook zo eentje. Dus ik verwacht louter lof.

Advertenties

8 comments

  1. Heel herkenbaar. Wanneer ik voor mijzelf het idee heb “Nou, hier zit dus niemand op te wachten” krijg ik de meeste reacties. Vooral die van dat het zo herkenbaar is. Zoals mijn reactie nu dus.
    Fijne zondag!

  2. Blijft redelijk onvoorspelbaar inderdaad. Hangt er ook een beetje van af hoe je blogt denk ik. Blog je om je eigen ‘ei’ kwijt te raken, of blog je om veel reacties binnen te krijgen? Is het het één of het ander dan vraagt dat elk om een specifieke benadering.

    Verder:
    Wil je lof? Krijg je lof!
    Wil je spruitjes? Krijg je spruitjes!
    🙂

    1. Het zit ergens in het midden meestal, denk ik. Ik schrijf vaak van me af. Dan is het eruit. Reacties van anderen vind ik ook niet onbelangrijk. Positief of negatief, ik hoop iets bij anderen te kunnen losmaken.

      En ik ben ook verzót op spruitjes 😉

  3. Ik ben vooral een blogger die zijn ei kwijt wil. Zonder reageermogelijkheid deed ik dat ook al. Het mooiste vind ik het als anderen dat ei oppakken en er iets mee doen. En dat is wel een aantal keren gebeurd.

    Reacties komen vooral van medebloggers, die op die manier willen laten weten dat ze ook een blog hebben. Als dat laatste er niet te dik op ligt en de opmerkingen leuk en constructief zijn, dan vind ik dat prima en zelfs prettig.

    Het aantal reacties hangt volgens mij vooral samen met de lengte van het bericht. Hoe korter het bericht des te meer valt er op aan te vullen. Maar ook of er fouten in een bericht staan (die reacties uitlokken) of dat een verhaal vol argumenten dichtgetimmerd is (valt dus niet op te reageren). Verder moet het onderwerp aanspreken. Mannen vallen vooral op voetbal en wereldpolitiek, vrouwen hebben meer een zwak voor huiselijke en persoonlijke kat en kinderen situaties.

    Zelf blog ik in het enorm grote tussengebied over bijvoorbeeld regionale dingen. Dat is gewoon vragen om nul reacties. 🙂

    1. Eigenlijk strooien bloggers overal met eieren. Jij legt er hier ook weer een reklame-ei neer (vind ik dus prima) 🙂
      Eh… mannen vallen meer op voetbal en wereldpolitiek en vrouwen voor cats & kids? Hmm, ik ben weer eens de regel die de uitzondering bevestigt, of zoiets…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s