Als je een rolmodel zoekt voor verdraagzaamheid, kijk dan maar niet naar mij. Ik ben – vooral thuis – ongeveer zo verdraagzaam als Bokito, maar misschien zou Bokito zelfs een rolmodel kunnen zijn voor mij. Met verdraagzaamheid worstelde ik al eens eerder, en vroeg of het boekje “verdraagzaamheid voor dummies” al bestond. Voor zover ik kan zien bestaat het nog steeds niet. Zal ik het dan maar gewoon zelf gaan schrijven? 

Dan doe ik me gewoon voor als een door schade en schande self made verdraagzaamheids-guru en schrijf mezelf wijs. Misschien moet het dan geen “voor dummies”-boek zijn, maar zo’n lekker concreet stappenplan: “Verdraagzaamheid in 10 stappen”. En als ik het boek af heb, ben ik de verdraagzaamheid zelve en mag ik me terecht guru noemen. 

Je hoort vaak dat de schrijvers van dergelijke boeken juist meestal het tegenovergestelde zijn van hetgeen het boek met de lezer beoogt te bereiken. Ooit hoorde ik eens deze treffende uitdrukking: Onderaan de vuurtoren is het donker. Die gaat dus erg vaak op, is mijn ervaring. Maar dan heb ik de oplossing! Ik draai licht en donker gewoon om. Mijn boek krijgt de titel: “Onverdraagzaam in 10 stappen”.

Kortom: ik kruip in de huid van ’s werelds meest onverdraagzame personen en verzamel al hun levenslessen over hoe je een succesvolle, intolerante hork wordt. Als ik het boek af heb, straal ik één en al intolerantie uit, maar ben ik stilletjes verdomd verdraagzaam. Ook overweeg ik het voorwoord te laten schrijven door een rolmodel in onverdraagzaamheid. Een niet nader te noemen rechtse politicus met fout kapsel of zo. Dat boek verkoopt vast ook nog eens veel beter dan haar inverse.

Advertenties