Onverdraagzaamheid – les 2 : “Verheerlijk jezelf”

Onderaan de vuurtoren is het donker. Het betekent ongeveer hetzelfde als: anderen de les lezen, maar jezelf niet aan die lessen houden. Maar ik doe dat anders: jullie lezen mijn les, maar ik verwacht dat jullie je er niet aan houden, net als ikzelf.

In deze les in onverdraagzaamheid leer je hoe je jezelf kunt verheffen boven de ander. Het vermogen je neerbuigend op te stellen stelt je namelijk in staat om gemakkelijker de overtuigingen en gewoontes van anderen af te wijzen. Je moet boven die andere overtuigingen kunnen staan.

Vanuit het perspectief van de onverdraagzame persoon die jij wilt leren te zijn, heeft hetgeen jij niet verdragen wilt altijd zijn oorsprong bij anderen. Het ligt natuurlijk niet aan jou. Het probleem ligt bij de ander. Bovendien verkies jij de opvattingen en gedragingen van die anderen niet te verdragen. Dus niet omdat je het niet verdragen kán, maar omdat je het niet wenst te verdragen. Onverdraagzaamheid is dus een bewuste keuze die je maakt vanuit jouw rotsvaste overtuiging dat jouw overtuigingen de enige juiste zijn. Het is ook nog eens heel praktisch, want dan hoef je je niet te verdiepen in de overtuigingen van de ander. Ze zijn anders, dus wijs je ze af. En het kan je niets schelen wat dat met de ander doet. Zo simpel.

Meneer Wilders is een wandelend voorbeeld. 

Een voorbeeld dichtbij huis (begin klein):

Het is ochtend en je zit met je gezin aan de ontbijttafel. Je hebt voor jezelf een boterham met een royale berg hagelslag gemaakt en bent deze heerlijk aan het opeten. Je zoon of dochter doet vervolgens bijna – je kunt het pak hagelslag bijtijds afpakken – net zo’n berg hagelslag op brood. Natuurlijk in de overtuiging dat dat mag omdat jij dat ook mag. Helemaal fout natuurlijk! Hoe durft dat kind zich jouw volwassen overtuigingen aan te meten? Jij staat immers boven het kind verheven. Dus je berispt het kind voor de intentie om een idiote hoeveelheid hagelslag op brood te strooien. “Ja maar jij…”, durft het kind uit te brengen. “Niks te jamaren! Ik knoei niet! “, blaf je erover heen. Zo doe je dat dus. De mening van het kind doet er dus helemaal niet toe. Wat kan jou het schelen wat dat met het kind doet?

“Ja maar eigenlijk is het een vorm van stigmatisering net als dat met die kopvoddentax…”, zou je kunnen denken. Maar dan zeg ik: “Niks te jamaren!”

Advertenties

5 comments

    1. Tjonge, ben je een natuurtalent, of ben je in de loop der jaren zo onverdraagzaam geworden? Misschien moet jij mij dan maar leren hoe het moet.
      De volgende les staat al klaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s