Programmeuse versus Programmeur

Onlangs las ik op Nu.nl dat vrouwen beter in programmeren zijn dan mannen. Toen ik het las, dacht ik: nogal wiedes. Jaren geleden (1988-1992) ben ik zelf opgeleid tot programmeur op de HIO (HTS Informatica). Ik geloof dat er tussen de honderden mannelijke opleidingsgenoten, hooguit 2 of 3 vrouwen zaten. Dus in mijn beleving is de programmeuse zeldzaam. Gedurende mijn loopbaan heb ik maar met enkele van hen samengewerkt, maar ik kan onderschrijven dat programmacode die door een vrouw is geschreven netter is gestructureerd, en meestal beter is gedocumenteerd. Het viel me vooral op dat de programmacode van de hand van een programmeuse veel beter kon worden overgedragen aan anderen.

Na het lezen van het artikel op nu.nl deelde ik een linkje op twitter, en plaatste ik er een zogenaamd spitsvondige opmerking bij, waar ik nu spijt van heb. Ik zette er namelijk bij dat vrouwen natuurlijk vooral betere programmeurs zijn dan mannen als er multitasking aan te pas komt. Dat is eigenlijk ronduit seksistisch. Ik bedoelde het vrij letterlijk en wilde juist de draak steken met de moeite die mannelijke programmeurs met multitasking hebben. Bij nader inzien ook erg flauw.

Met deze flauwe opmerking begaf ik me qua seksisme op behoorlijk glad ijs, maar het heeft me aan het denken gezet. Ingegeven door mijn lieve echtgenote, dat geef ik graag toe. Die invloed heeft ze op me, en dat is maar goed ook. Ze vroeg me of ik wel eens had nagedacht hoe het komt dat je steeds vaker leest dat vrouwen beter zijn in werk dat voornamelijk door mannen wordt gedaan. Misschien moeten die vrouwen zich in mannenwereldjes wel voortdurend bewijzen om daar “hun mannetje te staan”.

In het artikel wordt gesproken over de acceptatie van door vrouwen geschreven code, door mannen. Die acceptatie was hoger als die mannen niet wisten dat de code geschreven was door een vrouw. Dat gegeven alleen al vind ik schokkend. Blijkbaar kun je de kwaliteit van geleverd werk niet objectief beoordelen als je over informatie beschikt over het geslacht van persoon die het werk heeft gedaan. “Welkom in mijn wereld”, aldus mijn vrouw. Zij is een vrouwelijke astronoom…

Een programmeuse moet blijkbaar dus én beter haar best doen om zich in het overwegend mannelijke programmeurswereldje staande te houden, én hun sekse verbergen voor een objectieve beoordeling. Het woord “programmeuse” is misschien ook wel seksistisch en zouden we dus beter niet moeten gebruiken, maar dan moeten we ook af van “verpleegster”, “lerares” en “secretaresse”. Daarmee verbergen we de sekse van de uitvoerder van het beroep zodat beoordelingen objectiever worden. Het is triest dat zoiets blijkbaar nodig is om echte gelijkwaardige beoordeling van vrouwen en mannen te bewerkstelligen.

Misschien begeef ik me hier op nóg gladder ijs, maar zou het omgekeerde ook gebeuren bij mannen die een beroep hebben gekozen dat voornamelijk door vrouwen wordt beoefend? Wordt het werk dat wordt geleverd door een mannelijke secretaresse, of een mannelijke pedagogische kinderdagverblijfmedewerker (om maar gelijk een heel beladen beroepskeuze voor een man te nemen) , ook subjectief beoordeeld door vrouwen als deze weten dat het werk is gedaan door een man?

Moeten de mannen die in een vrouwenwereld werken zich ook voortdurend bewijzen om “hun vrouwtje te staan”? In dat licht ben ik nu ook wel erg nieuwsgierig naar hoe de programmeuse doorgaans de code van een collega accepteert. Ergens hoop (of verwacht?) ik dat ze hoofdschuddend feilloos het geslacht van de programmeur kunnen aflezen uit de code, maar desondanks in staat zijn om objectief te beoordelen.

 

Advertenties

3 comments

  1. Niks nieuws toch? We weten al meer dan honderd jaar dat meisjes beter leren en netter werken dan jongetjes. De IT-sector is een afspiegeling van deze wereld, en al het wereldse gebeurt daar nu op zijn manier, maar die van haar is beter.

  2. Ik heb vooral industrieel geprogrammeerd, op merkgebonden besturingssystemen. Door een Frans merk heb ik een aparte stijl ontwikkeld met erg weinig code (tot 1/10e) en zeer snelle cyclustijden. Ik wist dat later over te zetten naar een Amerikaans merk en de klant (gebruikers) waren akelig enthousiast. Probleem is dat ik vrijwel in m’n uppie werkte en onvoldoede tot bijna geen collega’s tegen kwam die hetzelfde werk deden. Een jaar of 5 later is mijn (of beter die Franse) aanpak in een heuse standaard gezet.

    In elke geval keken de Amerikanen erg tegen me op. Ik bracht in die fabriek dus een soort evangelie. Daar had ik wel te maken met een paar andere programmeurs waaronder een jonge vrouw. In Amerikaanse fabrieken werken beduidend meer vrouwen en ik begreep dat zij prima werk leverde. Een mannelije collega van haar vond ik een absolute knoeier, een plakker. Maar dat had ook erg met het land te maken. Aan overgedragen code durven zij niet te komen voor je het weet heb je een rechtzaak aan je broek. Zijn ‘oplossing’ was het verdachte stukje programma helemaal als een adendum op te lossen en het verbeterde resultaat terug te sturen. En als dat niet goed bleek te werken deed ie hetzelfde maar weer helemaal aan het eind. Nagaan waarom iets niet werkte deed ie niet. Die vrouw deed dat duidelijk beter.

    Maar ook zij zou het nooit in haar hoofd halen om iets geheel nieuws te verzinnen wat ik had gedaan. En iets nieuws verzinnen is erg link. Je moet maar afwachten of het na een volgende update nog werkt. Nederlandse en zeker Franse mannen zijn in tegenstelling tot Amerikaanse (en Duitse) wel redelijk creatief en daarmee minder betrouwbaar als vrouwen, die zich beter aan de regels houden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s