Potverdriet

Trots is voor op de schoorsteenmantel. Een wijsheid die ik meekreeg van thuis. Mijn vader uitte zijn gevoelens van trotsheid om die reden niet. Ik heb mijn vader’s vader nooit gekend, maar ik vermoed dat die dit om dezelfde reden ook niet deed. Wij hadden namelijk geen schoorsteenmantel thuis. Mijn vader kon trouwens wel erg goed trots zijn op eigen verworvenheden. Maar dus niet op die van mij. Ik moest daar maar gewoon zelf trots op zijn. Vreselijk vond ik dat. Mijn moeder liep gelukkig wel over van de trots, maar ik hoopte toch iedere keer, bij iedere prestatie, op de trots van mijn vader. Maar ik mocht slechts rekenen op de afkeuring van de dingen die ik níet goed had gedaan. Mijn mening hierover moest ik maar voor me houden, want snotjochies weten niet wat ze menen. Mijn woede en verdriet moest ik al helemaal meteen inslikken. Snotjochies mochten niet het lef hebben om hun vader tegen te spreken. Wat dacht ik wel! En hoe groot ik ook groeide, ik bleef altijd dat snotjoch. Nu ik wijzer ben, besef ik dat mijn vader zelf misschien ook wel een stom snotjoch is dat gewoon niet beter weet.

Volgens mijn moeder kon mijn vader gewoon niet verdragen dat ik beter zou worden dan hij. Uiteraard ben ik mijn vader in vele opzichten voorbij gestreefd. Uit pure, koppige, volharding: ik zal mijn vader potverdrie ooit trots op mij maken! Zodat ik  dan triomfantelijk kan zeggen: hou je trots maar, want die wil ik niet op mijn schoorsteenmantel! Zo heb ik mijn leven dus geweid aan de loef die ik mijn vader kon afsteken. En het heeft me gemaakt tot wat ik nu ben: een autoritaire vader die ook niet kan accepteren dat kinderen ook mensen zijn. Ook ik kleineer nu mijn kinderen. Ook ik respecteer hun meningen niet. Ook ik vind dat ze het lef niet moeten hebben om mij tegen te spreken. En dat moet stoppen. Ik wil niet dat mijn kinderen zo worden zoals ik.

En dat is dus vreselijk moeilijk. Ik moet namelijk neerdalen vanaf mijn wolk waar vanaf ik heers. Neerdalen in het gezin. Mij openstellen voor de meningen en gevoelens van de mensen in dat gezin. Omarmen en stimuleren dat ze mij zullen voorbij streven. Open zijn over mijn eigen gevoelens en onzekerheden. En dat laatste, o, dat laatste. Boos worden gaat nog wel, maar janken, nee. Ik kan me ook niet herinneren dat ik mijn vader ooit zag janken. Zo noemde hij het als ik huilde: janken. En ik moest er meteen mee ophouden! Omdat hij het natuurlijk zelf niet kon en ik toen nog wel. Ik heb het huilen dus afgeleerd. Omdat huilen niet leidde tot de felbegeerde trots van mijn vader. Verdriet is iets dat je maar beter diep weg stopt.

Al dat verdriet zit daarom dus diep weggestopt in een grote inktzwarte pot in een afgesloten kamer van een vesting met metersdikke muren. Er omheen ligt een brede en bodemloze gracht met ijzig, zwart water. De vesting is onneembaar. Niemand komt er in behalve ik. Alleen laat verdriet zich niet eindeloos opkroppen. Het moet er op gegeven moment toch allemaal uit. Eerst ontstaan er haarscheurtjes in de vesting. Het verdriet dat ik al die jaren heb opgepot – potverdriet – sijpelt nu door de muren naar buiten. Ik voel me  kwetsbaar, breekbaar. En dan heeft iemand ineens de sleutel tot mijn vesting en trekt pardoes alle deuren open. Al dat potverdriet komt dan ineens, als een vloedgolf naar buiten. En dan sta je zomaar ineens, onbedaarlijk te janken. Tot je geen traan meer over hebt.

De vesting is intussen weer gerepareerd en versterkt. Stel je voor dat mijn kinderen me zouden zien huilen. Dat kan natuurlijk niet. Dan zien ze dat hun vader ook gewoon weekhartig is. Een vader die kwetsbaar is en onzeker. Kom nou, het moet niet gekker worden. Dan leren ze nooit om vestingen te bouwen om verdriet in op te potten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s