Aandachtsobsessie

Vroeger smachtte ik naar een weekend voor mezelf. Zonder kinderen, zonder gezeur. Well, I got what I wished for. Zesentwintig weekenden per jaar. En ja, een weekend helemaal voor jezelf is erg fijn. Geen gezeur van wie dan ook aan mijn kop. Lekker doen waar ik zin in heb. Met niemand hoef ik rekening te houden. Precies wat ik wilde. En toch…

Dit weekend is zo’n weekend. Nou ja, gedeeltelijk. Vanochtend had mijn jongste zoon Aikido-training, en ik ging daar met hem naartoe. Dat doe ik met veel plezier. De trainer inspireert me telkens weer. Hij brengt de kinderen op erg grappige manier bij hoe je door aandacht sterk wordt. Aandacht. Misschien wel het belangrijkste woord dat ik ken.

Aandacht geeft op zichzelf geen kracht, maar kanaliseert vooral de kracht die je al in je hebt. Dat is de inspirerende les van de aikidomeester. Een les die ik snap. En de kracht is niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Misschien wel vooral mentaal. Door mijn aandacht te richten op wat voor mij belangrijk is, blijf ik mentaal sterk. Ook in weekenden die helemaal van mezelf zijn. In die weekenden richt ik mijn aandacht op van alles en nog wat, om er maar voor te zorgen dat ik me niet zwak voel.

Dus ik ben geobsedeerd bezig om mijn aandacht ergens anders bij te hebben dan bij het feit dat ik me in die weekenden van mezelf verdomd alleen voel. Ik heb daarom met veel aandacht voor mezelf een stoofschotel gemaakt (met iets teveel aandacht voor de rozemarijn…). Een groot deel van mijn aandacht stak ik tegelijkertijd in het knutselen van een inklapbaar bureau. Ik ben momenteel nogal klein behuisd, dus dingen moeten ofwel stapelbaar, inschuifbaar of inklapbaar zijn. Het bureau is gelukkig nog niet af, zodat ik er zondag ook nog aandacht aan moet besteden. Na mijn vaste, zondagse rondje aandachtig door het bos rennen natuurlijk.

En zo probeer ik al die weekenden die van mijzelf zijn nogal koortsachtig te vullen met aandachtigheid. Ook dit verhaal is met veel aandacht getypt. Wat een krachtpatser moet ik intussen wel niet zijn.

Advertenties

6 comments

  1. “Alles waar je je wil en je aandacht op richt, wordt onzichtbaar, onbereikbaar, dat is tenminste mijn ervaring. Je ziet de dingen pas werkelijk uit je ooghoeken, als je eigenlijk ergens anders mee bezig bent.”

    Het vreemde is dat ik mezelf vaak kan vinden in deze woorden van Harry Mulisch.

    Geobsedeerd bezig zijn om iets met veel aandacht te bereiken doet – vrees ik- meer kwaad dan goed?

    En toch….. geloof ik ook sterk in mindful denken.

    1. Belangrijke(re) dingen lijken inderdaad vaak net aan het randje van je blikveld te gebeuren. Aandacht en mindfulness lijken mij inderdaad ook twee handen op een buik. Ik probeer mijn aandacht wel zo in te zetten dat ik me goed voel. Ik leef nogal in het nu. Voelt voor mij heel natuurlijk.

  2. Dit blog bracht me naar twee dingen:
    Onderstaand gedichtje dat ik in 2008 schreef én ik dacht aan een tip van Nisargadatta
    Leren om ‘jezelf te vergeten’. Ik vermoed dat de kracht die dan vrij komt dezelfde is als waar die aikidomeester naar verwijst en waar ik op doel in het gedichtje.
    Ken je het boek: Ik Ben Zijn?

    Hartelijks

    niets moeten
    in het doen
    is niet
    niet doen

    met aandacht dát doen
    wat door je heen
    geleefd wil worden
    in dit moment

    maakt doen
    door niet te doen
    in verstilling
    aangenaam doen

    ©Svara

Laat een reactie achter op Mies Huibers Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s