Echtscheidingsmarkt

Het lijkt wel of er steeds meer reclame is voor echtscheidingsbemiddeling. In tijdschriften, op TV, in de krant, levensgroot op borden langs de snelweg. Nogal confronterend vond ik ze. Ik betrapte me er in de laatste jaren steeds vaker op dat ik me ongemakkelijk voelde bij die reclames. Ik ergerde me er steeds meer aan hoe schaamteloos al die mediators hun diensten aan de man (ongeëmancipeerde woordkeuze, weet ik) aan het brengen waren. Het scheelt er nog maar aan of je krijgt als vaste klant korting op volgende scheidingen. Ik dacht dat ik me stoorde aan de schaamteloosheid. Inwendig verweet ik ze dat ze uit waren op het breken van relaties. Van mijn relatie. Ze zouden met hun schaamteloze geleur met hun diensten de ontevreden wederhelften maar op idiote ideeën brengen. Maar ik weet nu beter. Ze vormden voor mij een voorbode van iets onvermijdelijk. Mijn huwelijk ging recht op de klippen af. Nogal onverbiddelijk ook. Was ik echt machteloos? In ieder geval raakte ik steeds meer in mezelf verstrikt. Nu ik weer uit de knoop ben zie ik mijn waarheid. Mijn ergernis, nee schaamte voor die reclames voor echtscheidingsbemiddeling kwamen voort uit mijn schaamte voor mijn eigen relatieproblemen. Die schaamte ben ik nu wel aardig overheen. Scheiden is blijkbaar doodnormaal. Alledaagse praktijk. Laat die scheidingsbemiddelaars er maar fijn garen bij spinnen. Hun aanbod bestaat bij de gratie van de vraag, en niet andersom.

Advertenties

3 comments

  1. Ik ben zelf alleen gescheiden door de dood en kan, ondanks jouw verhalen over je strijd en ontdekkingen niet invoelen hoe het is. .
    Op mij komt het over alsof scheiden zo normaal is dat bij elkaar blijven abnormaal is. We hoeven geen moeite meer te doen voor elkaar want econoisch vaak niet meer afhankelijk, we willen ook geen moeite meer doen, er hoeft maar iets niet goed te zijn of men zegt: waarom blijf je toch bij die partner. Alsof het bij een ander beter zou gaan.
    Ik mag hopen voor je dat je over een tijdje dit hele zware proces wat je doorliep toch een beetje als helend ervaart omdat je jezelf hebt durven zien.

  2. Mij houdt het onderwerp ook vaak bezig. Ik zie te vaak- rondom me- hoe uit elkaar gaan als evident wordt ervaren. Ik ben van een andere generatie, waarbij mensen misschien te vaak bij elkaar bleven omwille van de noodzaak of de buitenwereld of de kinderen.
    Maar toch zag ik uit die optie vaak stellen terug echt gelukkig samen leven.

    Geven we te vlug op tegenwoordig? ik weet het echt niet.

    Maar ik denk dat samen-leven inspanningen vraagt. Dirk de Wachter verwoordt het altijd zo goed. “Een klein beetje ongelukkig kunnen zijn, dat is de kunst van het leven”

    Waar ik uiteraard nooit mee bedoel dat scheidingen soms niet de beste oplossing kunnen zijn!

    Je cynische verhaal vertaalt het mooi.

Laat een reactie achter op Appelvrouw Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s