Sta los

Boos zijn is niet moeilijk. Boosheid uiten is veel moeilijker, vind ik. Ik stop het meestal maar weg. Niet goed. Weet ik. Ik kan bijvoorbeeld erg boos worden van onredelijkheid. Daar ben ik beslist niet de enige in. En ik kan ziedend worden als iemand mijn grenzen niet respecteert. Dan moet je ze wel duidelijk aangeven, die grenzen. Vandaag zei iemand tegen me dat je best boos mag zijn als iemand over je grenzen gaat. Maar je hoeft dan niet per se enorm fel van je af te bijten, ga maar simpelweg staan voor de overschreden grens. Wees maar duidelijk dat de ander de grens dient te respecteren.

Een tijd geleden kreeg ik ook het advies om “het zacht te houden”. Maar te zacht is dus niet goed. Dan laat je toe dat iemand over je grenzen gaat. Stelselmatig. Moet ik dan toch meer verharden? Vroeg ik. “Nee”, luidde het antwoord, “Sta stevig, maar los genoeg om ook mee te kunnen bewegen”. Het deed me denken aan de yogalessen die ik jaren geleden volgde. Ik ben de naam ervan vergeten, maar er is een yoga term voor een houding die ontspanning en stabiliteit combineert. Losheid en kracht. Als je los staat kan iemand je minder makkelijk omver duwen. De aikido-meester van mijn zoontje zegt het ook steeds: Sta los. Dan sta je steviger.

12 comments

  1. dit vind ik dan weer het geneuzel van de bovenste plank. Okee, als riet is het handig zo nu en dan mee te bewegen met de wind, maar het ontkennen van het punt daar waar je in de aarde vast zit vind ik dwaas geneuzel

      1. eerst een vraag, kan het ook ndersom? dus: Sta stevig dan sta je los!

        Ik vind het erg des yoga´s om de betekenis van de woorden onder de loupe te nemen. Dit is geheel terecht, het is zelfs nodig om de betekenins van de woorden kritisch te bekijken in de loop van de tijd.
        Maar ik vind dat je daarbij niet het rationele van de taal moet verwaarlozen. De mens is een sociaal wezen, en communiceert via een grotendeels rationele taal. Daarbij is een kat een kat en een hond een hond. Nu is er vast wel een yogaleraar die vind dat de kat best wel op een hond lijkt en een hond die best wel op een kat lijkt. Hij bepleit bij zijn leerlingen zoveel mogelijk de oude begrippen kat en hond uit hun woordenschat te gooien en door middel van het hardop uitspreken van waf waf en miauw miauw te komen tot nieuwe namen voor de beesten die voorheen kat en hond heetten.

        De leerlingen doen hun best in de groep en de leraar geeft op een positieve manier het commentaar dat ze nog te veel vast zitten aan de oude begrippen, en dat zijn de begrippen kat en hond van vroeger.
        Het enige rationele wat hier gebeurt is dat de leraar zijn hierarchisch bovenliggende positie blijft behouden.

        Meer konkreet antwoord op je vraag: Omabaard herkent hoge gebouwen in je verhaal waar ik een relatie zie met wuivend riet in de aarde verankerd, maar daar ga je (nog) niet op in. Omabaard en ik zoeken een link tussen jouw verhaal en de rationele werkelijkheid van nu, waarbij ´´losstaan´´ nog niet helemaal hetzelfde is als ´´stevigstaan´´ en omgekeerd. Zonder enig respekt voor de heersende betekenis van een woord in de huidige taal, vind ik eea geneuzel van de bovenste plank.

      2. Dank voor je prikkelende reactie. Je zet me aan het denken. Ik zal proberen het te ontneuzelen. Taal is een rationeel middel om met elkaar te communiceren. Mee eens. In betekenis zit echter heel vaak dubbelzinnigheid. Daardoor kunnen betekenissen van woorden die elkaars tegenovergestelde lijken te zijn, toch overlappen. Dat geeft speelruimte. Bij “heersende betekenis” bedoel je denk ik de normbetekenis die we allemaal kennen. Met los = stevig druis ik tegen die norm in. In mijn verhaal had ik het over boosheid en de uiting daarvan. Ik ben momenteel nogal kwaad over iets dat ik hier niet ga delen. Kwaad op iemand die ik ook weer niet wil kwetsen. Maar ik mag best duidelijk zijn. De grens (een stuk zelf-verankering) duidelijk stellen en daar pal voor gaan staan. Eigenlijk dus verankerd in mijn waardigheid. Ik zet me niet schrap voor de verwachte aanval, maar ik sta ontspannen. Open voor wat de ander op me af schuift, maar laat me niet omver lullen. Open en begrensd. Zacht en vast. Los en stevig.

  2. Zoals hoge gebouwen die lichtjes mee bewegen met de wind, maar toch heel goed stand houden.
    Toen ik nog les gaf heb ik leren boos ‘spelen’. De leerlingen moesten leren mijn grenzen respecteren, en zelf leerde ik op mijn punt te staan zonder me op die boosheid vast te bijten.

    1. omabaard: ik heb dit ook geleerd ,heel mooi omschreven als ´´boos´´ spelen. Wel weet ik dat mijn echte boosheid nog beter overkomt. In verband hiermee: als ik overweeg me in een openbaar debat te storten, dan stel ik aan mij zelf de eis dat ik er veel plezier aan moeten kunnen beleven.

      Ik stond vorige week voor de beslissing om wel of niet een rechtszaak te beginnen, mijn rechtsgevoel was zwaar aangetast, anders gezegd ik was erg boos. Maar pas toen ik voor me duidelijk had, dat ik er veel plezier aan kan beleven, hakte ik de knoop door. Over twee jaar meer hierover, want zo´n rechtszaak is iets van een lange adem, waardoor boosheid per definitie niet de enige grond kan zijn, want twee jaar boos zijn is voor jezelf niet gezond, en voor je omgeving ook niet..

      1. Ik begrijp niet heel goed? Je schrijft dat echte boosheid beter over komt, maar even later spreek je dus over de eis om er plezier aan te beleven. Laat je dan niet de ‘gespeelde boosheid’ toch overheersen?

    2. Ja,dat is heel mooi. Ik kan veel bewondering opbrengen voor oprechte boosheid die precies op het juiste moment geuit wordt. Ik wacht meestal te lang. Af en toe eens boos spelen lijkt me een nuttige oefening. Nu nog een gewillig “slachtoffer” 🙂

      1. antwoord op omabaard: Ja zeker laat ik de gespeelde boosheid overheersen bij het aangaan van een rechtszaak. Ik probeer zelfs een goede verhouding op te bouwen met de tegenstander in ¨court´´´. De echte boosheid was van belang bij de beslissing te gaan vechten. Maar vechten in de rechtbank, twee jaar lang, dat is niet vol te houden, en niet erg efficient, beter is proberen voluit te genieten van hoe je je boze energie weet om te zetten in rationele taal die aanslaat bij de beslissende rechter, of het rechtsorgaan. De uitslag blijft meestal lang op zich wachten, het is goed om enig uithoudingsvermogen te hebben. Iemand een forse mep verkopen kan veel sneller voldoening geven, maar betekent meestal ook dat je je verlies moet accepteren.

      2. Jankrosenbrink, en zo passen we ons voortdurend aan mensen én omstandigheden aan.
        We leren dus reageren op de manier die ons het meeste voordeel biedt.

        Persoonlijk heb ik hier geen moeite mee en rationaliseer mijn woorden en denken voortdurend. Ik voel zelden de behoefte om iemand een ferme mep te verkopen, althans zolang ik even eerst laat bezinken.

        Boos spelen daarentegen, Marc, vind ik een heel nuttig talent, alleen niet altijd gemakkelijk….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s