Eerst vader

Sinds ik gescheiden ben en mijn kinderen, wanneer ze bij mij zijn, zelf moet opvoeden, denk ik veel meer na over hoe ik vader wil zijn. Moet zijn. Op dit moment weet ik eigenlijk vooral hoe ik mijn rol als vader niet wil invullen. Ik mag een heleboel dingen niet zijn van mezelf als het aankomt op vaderschap. En ik hanteer meestal de ik-zie-wel-methode. In mijn eigendunk kent mijn vindingrijkheid namelijk geen grenzen. Ik vind altijd een oplossing. Dat is mooi papa, maar wij willen duidelijkheid en structuur. Wij willen een plan!

Die ik-zie-wel-mentaliteit komt misschien wel voort uit mijn hang naar vrijblijvendheid. Ik hou eigenlijk niet van vastomlijnde plannen. Die voelen verstikkend. Afspraken ook. Maar vaderschap is niet vrijblijvend. Vaderschap houdt een grote verantwoordelijkheid in. Dat besef is levensgroot. Het belang van mijn kinderen zou natuurlijk moeten prevaleren over mijn eigen belang. Ik ben eerst vader. Niet altijd makkelijk, maar wel glashelder.

Eerst vader. Dat is de fundering waarop ik een solide stuk vaderschap wil zetten. Dat is allemaal leuk en aardig, maar dan moet er wel een stip op de horizon komen. Dan krijgt het vaderschap pas richting. Dat mooie advies kreeg ik onlangs van iemand die daar verstand van heeft. Wat vind ik dan belangrijk om te bereiken met mijn vaderschap? Niet voor mij, maar voor mijn kinderen. Ik vind dat best lastig. Verder dan “nou, gewoon, alles wat nodig is” kom ik niet. Minimaal dat mogen de kinderen toch van me verwachten?

Eerst vader. Die kun je ook anders opvatten. Vader eerst. Die kant lijkt me toch ook best belangrijk. Ik mag mezelf niet verliezen. Niet weer. Dus ik moet balanceren tussen “nu ik” en “eerst vader”. Soms vader eerst zodat hij zo veel mogelijk eerst vader kan zijn.

3 comments

  1. Een beetje zoals je in het vliegtuig, wanneer de zuurstof wegvalt en het kapje naar beneden komt, als ouder eerst zelf een kapje opdoet en daarna bij je kinderen. Want als je bewusteloos raakt, lukt dat laatste ook niet.

  2. Ik las van een andere blogger een mooie titel: de burger laat de gemeenschap in de steek.
    Dat vond ik een mooie. We leven niet meer in stammen, maar op onszelf. We vinden daarom onszelf, ons ik zijn, heel belangrijk. Maar is het dat wel? Ooit hoorde ik dat simpele (lees oppervlakkige) zielen het gelukkigst zijn. En ik kan me er iets bij voorstellen, niet alsmaar met jezelf bezig zijn maar je richten op anderen. Denk wel dat ik zelf ook behoorlijk in de knoei zou komen in de massa en mezelf zou missen.

    1. Egoïsme en altruïsme zijn twee uitersten. 100% op die uiterste kanten zitten is denk ik nooit gezond. Iemand die zichzelf niet lief heeft, kan onmogelijk anderen liefhebben, zegt men. Ik denk dat wederkerigheid ook een grote rol speelt. In ieder geval voor mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s