Month: oktober 2021

Vertraging?

Het woord vertraging heeft deze week een nieuwe betekenis gekregen. Het is ineens een synoniem geworden van “achterstand”. Onze overheid trekt 8.5 miljard euro uit om het wegwerken van de corona-achterstand in het onderwijs te financieren. Een schooldirecteur die daarover werd geïnterviewd wilde liever niet spreken van een achterstand, maar liever van een vertraging. Dit verbaast mij zeer. Een vertraging is niet hetzelfde als een achterstand, maar veroorzaakt die. Als Max Verstappen om wat voor reden ook vertraagt loopt hij een achterstand op. Dan moet er simpelweg dus harder worden gereden.

Onderwijs mag je natuurlijk niet vergelijken met de Formule 1. Als gevolg van corona is het onderwijs vertraagd. Het ging allemaal moeizamer. Snap ik. Daardoor hebben leerlingen achterstanden opgelopen. Die achterstand verschilt per school, per wijk, per leerling. Er is niet één universele achterstand die met één landelijke maatregel kan worden ingehaald. De achterstand “vertraging” noemen is de aandacht afleiden van de achterstand. Het leidt tot de verleidelijke gedachte dat we dan maar even gas moeten geven de komende tijd. Het is de aandacht afleiden van het feit dat er heel veel individuele achterstallige aandacht per leerling is ontstaan. Daar moet dus die 8.5 miljard aan worden uitgegeven. Haal het in hemelsnaam niet in je hoofd om het uit te geven aan dure cursussen voor leerkrachten waarin ze leren hoe ze extra gas moeten geven.

Torta Negra

Mijn weekend staat in het teken van de Bara Brith. Een stoer, donker “brood” naar eeuwenoud Welsh recept. In de negentiende eeuw namen kolonisten uit Wales het mee naar Argentinië. Daar kennen ze de Bara Brith nog onder de naam Torta Negra. Zwarte koek. Een treffende naam. In Nederland is het bekend als Brits Theebrood. Die naam dekt bij lange de lading niet, maar ik sluit me er maar bij aan.

Je mag gerust je hele weekend uittrekken voor het bakken van een Brits Theebrood. De vulling bestaat uit een mengsel van diverse gedroogde vruchten (witte en zwarte rozijnen, krenten en gekonfijte citrusschillen), zo’n 4 ons, dat je een nacht moet laten trekken in zeer sterke, zwarte thee. Voor de smaak koos ik voor Earl Grey. Die citrusschillen had ik natuurlijk zelf gekonfijt. Ben je ook zo een uurtje mee zoet. Mijn keuken ruikt nog dagen naar sinaasappel en citroen.

Op deze mooie, zonnige zondagochtend hervatte ik mijn bakwerk. De rozijnen en krenten waren geweldig geweld. Er kwam een zoete, rijke geur vanaf. Kranig weerstond ik de verleiding om er een paar happen van te nemen. Ik stortte me op het maken van het beslag. Ik heb niet zo’n monster van een mixer waar menige cementmolen jaloers op zou kunnen worden. Maar ik red me altijd prima met een grote houten pollepel. Het Brits Theebroodbeslag is zwaar en taai. Het is een noest werkje. Ik gebruik er mijn dikste lepel voor. Een goeie twintig minuten zwoegen later is het beslag klaar. Ik worstel het beslag in het ingevette bakblik. Dan kan het de oven in.

Na een dik uur is mijn zwarte koek klaar. De satéprikker komt er namelijk droog uit. Het is belachelijk goed gerezen. Het volume is meer dan verdubbeld. Hoewel het natuurlijk onzin is, lijkt het gewicht ook met een paar ons te zijn toegenomen. Heavy stuff dat Bara Brith. Ik zet het bakblik op het aanrecht zodat het rustig kan afkoelen. Als laatste finesse sprinkel ik er een restje van de thee waarin de gedroogde vruchten in hebben liggen wellen, overheen. Het resultaat mag er zijn.

Verwacht niet dat ik hier een gewoonte van maak op dit blog, maar hier ook nog maar even “mijn” recept:

Ingrediënten:

  • 140 gram witte rozijnen
  • 140 gram zwarte rozijnen
  • 120 gram krenten
  • 60 gram gekonfijte citrusschillen (citroen+sinaasappel)
  • 320 ml sterke thee (Earl Grey geeft mooie smaak)
  • 450 gram bloem
  • 200 gram bruine suiker
  • 1 zakje bakpoeder
  • 3 theelepels koekkruiden
  • halve theelepel zout
  • 60 gram zachte boter
  • 1 groot ei, los geklopt

Instructies:

  1. Doe alle gedroogde en gekonfijte vruchtjes (ook lekker zelf doen) in een bak en doe de sterke thee erbij. Laat dit een hele nacht intrekken.
  2. Schep 3 à 4 eetlepels van het vocht uit het vruchtenmengsel en bewaar dit voor stap 8.
  3. Meng alle droge ingrediënten (bloem, bruine suiker, bakpoeder, bakpoeder, koekkruiden) in een kom.
  4. Voeg de boter, het ei en het vruchtenmengsel inclusief het vocht toe en meng dit tot een taai beslag. Eventueel meer boter toevoegen als het beslag te droog is.
  5. Verwarm de oven voor op 160 graden.
  6. Schep het beslag in een groot bakblik (30 cm) dat vooraf is ingevet. Gebruik de achterkant van een lepel om het beslag glad te strijken.
  7. Bak ongeveer 75 minuten tot een satéprikker er droog uit komt.
  8. Verdeel het in stap 2 bewaarde vocht over het nog warme brood. Laat een paar minuten koelen in het blik. Daarna uit het blik halen en helemaal laten afkoelen op een rooster.

Lekker met een ruime laag boter en een kop dampende thee. Geniet maar.

Taalkromming

Een hoge hotemetoot van een adviesbureau dat ik hier niet bij naam zal noemen presenteerde gisteren een verhaaltje in een online seminar. Dat laatste woord geeft trouwens telkens weer lachkriebels. Een hele nar laat me denk ik pas echt lachen, maar ter zijde. De hotemetoot sprak zakelijke taal met Brabantse tongval. Veel onnodig Engels, maar daar staan mijn tenen niet per se krom van. De hotemetoot maakte het wel erg bont. Bij ieder gebruik van “hun” als persoonlijk voornaamwoord vertrok mijn gezicht in een sterkere grimas.

Krom taalgebruik door een blijkbaar hooggeplaatste persoon krijg ik blijkbaar erg slecht door mijn beugel. Een vergissing hier en daar stap ik wel over heen, maar als iemand op zo’n positie de ene na de andere kromme taalfout produceert, lukt het mij niet meer om die persoon serieus te nemen. De man sprak over het plegen van onderhoud (dit blijkt wel goed Nederlands te zijn, dus deze taalkromming zit al veel dieper geworteld), hij hielp te helpen, hij gebruikte een tool voor verslagen te analyseren, hij vertelde wat de kandidaten waren voor een bevolkingsonderzoek, hij zag steeds risico’s op de weg, en niet één “enerzijds” werd afgesloten met een “anderzijds”.

Hij deed me door de Brabantse tongval eigenlijk al de hele tijd denken aan De Weerman van Draadstaal. Maar dat kwartje viel pas echt helemaal toen hij zelf ineens zei dat hij zichzelf net een weerman voelde zoals hij voor het grote scherm stond te gebaren. Heel aandoenlijk. Ergens halverwege zijn relaas lukte het hem zelfs om me te verbijsteren door een “ludieke” link te leggen naar “The Ministry of Funny Walks”. Heiligschennis.

Kortom, ik heb me kostelijk vermaakt, alle taalkrommingen ten spijt. Noem me een pietlut en dan geef ik je geen ongelijk. Ik ben gevoelig voor krom taalgebruik. Ongetwijfeld ben ik zelf in dat opzicht ook niet perfect, maar de voornoemde hotemetoot spant wat mij betreft met kop en schouders de kroon. Natuurlijk mag ik taal wel krommen om mijn sarcasme kracht bij te zetten.

Mijn type

Spreekt bij voorkeur Vlaams, en Spaans na zonsondergang
Fonkelt met ogen, verscholen achter speelse lokken
Beweegt me als de wind het wuivende gras
Verwarmt me als de stralen van de lentezon
Voelt me aan, heeft aan zes woorden genoeg
Ontnuchtert me feilloos met haar eigen wijsheden
Loopt op mooie, blote voeten door het bedauwde gras
Schittert verblindend door ontelbare, mooie facetten
Is echt iemand in het bijzonder, namelijk zichzelf

Verschil van mening

We hadden een verschil van mening. Mijn dochter en ik. Ik weet geeneens meer waarover we het precies hadden, maar dit is ook niet belangrijk nu. Het ging erom dat ik mijn mening had, en zij een andere. Ik vroeg door waarom zij vond wat ze vond. Dat irriteerde haar. Ze mocht toch wel gewoon een andere mening hebben? Natuurlijk mocht dat, ik vind alleen dat een mening sterker is als je kan uitleggen waarom je vindt wat je vindt. Nou, daarmee was ze het dus absoluut niet eens. Hoezo moest ze haar mening kunnen uitleggen? Hoezo is mijn mening minder goed als die van jou als ik het niet kan uitleggen? Dus we verschilden op dat moment dus eigenlijk ook van mening over hoe goed je moet kunnen uitleggen waarom je van mening verschilt. Daar is het leven dus echt te kort voor, vind ik, maar vraag me niet waarom.

Complottheorie…

Goed, de anderhalve meter maatregel is opgeheven. De daarvoor benodigde vaccinatiegraad is bereikt. En je QR-code is je duurzame sleutel tot een leven dat weer zoveel mogelijk voldoet aan het oude normaal. Als je niet bent gevaccineerd moet je je zien te redden met tijdelijke sleutels. Voor hen ligt er een hoge drempel naar dat oude normaal. Dat zie ik niet als discriminatie, hoewel ik wel begrijp dat het zo voelt. Ik zie het als een consequentie. Het volgt uit het beleid dat ervoor zorgt dat we uit de pandemie komen.

Wat ik wel gevaarlijk vind is dat de economische groei een beetje teveel de nadruk heeft bij de bestrijding van de pandemie. Daar komt denk ik een groot deel van het wantrouwen in de politiek uit voort. De mens staat niet centraal genoeg in Den Haag. De toeslagenaffaire is de smoking gun. Het nieuwe kabinet zou er goed aan doen de menselijke maat hoog in het vaandel te nemen.

Maar ik geloof wel in vaccinatie. Door vaccinatie hebben we andere virussen zoals polio en tetanus zeer succesvol bestreden. Een vaccinatieplicht zou ik denk ik niet achter kunnen staan. Ik hou er niet van om geen keuzes te hebben en vind het fijn dat me mijn eigen keuzewijsheid wordt gegund. Waarschijnlijk had een vaccinatieplicht in Nederland daarom tot een veel groter protest geleid. Nu wordt er ook geprotesteerd, maar dat heeft nauwelijks massa en ik denk niet dat het veel momentum zal krijgen.

En de fascinerende complottheorieën over wat de “mogendheden” via de covid-vaccinatie in ons zouden injecteren zijn ontsproten aan de zoemende breinen van ingenieuze creatievelingen. Schrijf een zoveelste episch boek over de apocalyps, zou ik hen willen zeggen. Ik voorzie een best seller. De schrijver zal alleen ondertekende exemplaren willen uitreiken aan pure, QR-codevrije, verzetsstrijders tegen de grote boze vaccinatie-wolven. Nog zo’n genie zal dat vervolgens gaan verfilmen. Ik voorspel een kaskraker en Oscar-nominaties.

Ik ben zelf een broodnuchtere, cynische creatieveling, dus als ik dat boek zou schrijven krijg je een roman waar de satire vanaf druipt. Ik zou het dan denk ik gieten in de vorm van een saga die zich afspeelt in de legendarische Disc World van Terry Prattchet. De wereld is plat, het plot is doortrokken van uit zijn verband getrokken kolder, en de personages zijn karikaturen. Verschilt dan eigenlijk maar weinig van een echte complottheorie…