opdracht

Echt, heeeel interessant

Zwijgend nipte hij van zijn cola. Eigenlijk had hij een alcoholvrij witbiertje besteld, maar die waren op. Een jonge Indiase man had zojuist vriendelijk hun bestelling opgenomen. Hij had een of andere hete curry gekozen waarvan hij de naam al weer vergeten was. Om de tijd te doden maakte hij een studie van één van de vele afbeeldingen van godin Lakshmi aan de muur naast hen. Alsof je hier vier armen nodig zou hebben om alles te kunnen eten. Hij lachte hardop om dat binnenpretje, maar zijn vrouw  keek er niet van op.

Naast hen werden toetjes geserveerd. In één van de ijscoupes stak zo’n sterretjesfontein dat een seconde of tien knetterde. De jarige aanschouwde het met een verrukte blik in haar ogen. Toen het ding was uit gesputterd zette de jonge Indiër een rechaud op de tafel van het zwijgende stel, en legde het benodigde bestek neer. De zwijgende vrouw glimlachte vriendelijk naar de Indiase jongeman en bedankte hem. Haar stem was zacht en warm. Hij maakte van het sprankje hoop dat dit moment hem gaf gebruik, en zei: “Wist je dat het op de maan ook naar buskruit ruikt?”. Met haar koudste stem zei zij: “Echt, heeeel interessant”.

 

Dit korte verhaaltje heb ik ingezonden voor de schrijfopdracht “#micromaan” bij Sweek.

 

Advertenties