duidelijkheid

Huishouden

Sinds gisteravond ben ik me ineens gaan afvragen wat een huishouden precies is. Want, uitgezonderd van de leden van één huishouden, mogen we tot 1 juni van dit jaar niet meer samenscholen. Er staat een vette boete op het niet op afstand blijven van elkaar. Maar dat geldt dus niet voor leden van een huishouden.

Maar wat is een huidhouden dan precies? Dus ik raadpleegde het grote wijze internet maar eens en vond (onder andere) deze vier definities:

Definitie 1 (bron): Een huishouden bestaat uit één of meer personen die op hetzelfde adres wonen en een economisch-consumptieve eenheid vormen. Vaak is een huidhouden gebaseerd op bloedverwantschap en huwelijksbinding.

Definitie 2 (bron): Eén of meer personen die samen een woonruimte bewonen en zichzelf niet-bedrijfsmatig voorzien van de dagelijkse behoeften

Definitie 3 (bron): Een aantal personen dat in gezinsverband leeft en als zodanig als een eenheid wordt beschouwd.

Definitie 4 (bron): aanduiding voor in vast verband samenlevende partners, eventueel met (hun) kinderen.

Hieruit kan ik de verontrustende conclusie trekken dat mijn kinderen en ik geen huishouden meer zijn. We wonen namenlijk niet op één en hetzelfde adres, en hun ouders zijn geen partners meer die in vast verband samen leven. Beste overheid, geef mij meer duidelijkheid, want anders ga ik binnenkort failliet aan boetes wegens het illegaal knuffelen van mijn kinderen.

In het nauw

Als je je in het nauw gedreven voelt heb je het gevoel alsof je geen kant meer op kan. Het is een soort mentale dwangbuis. Je bent in je manier van denken ernstig beperkt. Voor je eigen bestwil, zo zeggen ze. Je weet ook dat het nodig is, want je was diep gezonken. Je weet ook dat je ze moet vertrouwen, want je bent zelf niet echt toerekeningsvatbaar. Je kijkt steeds schichtig om je heen, als een bang vogeltje.

Een vleugellam, zwak vogeltje in het nauw. Een hoopje ellende. Je ziet dingen die je verwarren en beangstigen. Het kan allemaal niet waar zijn. Versuft vraag je je af hoe je in deze situatie verzeild bent geraakt. Hoezo niet toerekeningsvatbaar? Hoezo zwak? Je gelooft het eigenlijk niet, en je probeert je er tegen te verzetten. Tegen beter weten, want je bent mentaal verlamd. Murw.

In het nauw gedreven. Je spartelt om los te komen. Maar je bent moe, en je vindt maar geen rust. Rust die je ontzettend hard nodig hebt. Rust om te denken. Rust om te bezinnen. Rust om te begrijpen. Je smacht naar die rust. Van binnen schreeuw je: laat me, laat me zijn wie ik ben! En tegelijkertijd weet je niet meer wie je bent. Anderen vertellen je wie ze denken dat jij bent, maar ze stuiten daar op een harde muur. Die kan onmogelijk bezwijken, want daarachter zit je laatste waarheid.

Als je het gevoel hebt dat je geen kant meer op kan, dan geloof je dat je maar twee opties hebt: opgeven of verzetten. Daar tussenin zit niks. In het nauw is het zwart of wit. De wanhoop van je situatie maakt dat je dat zo ziet. Mensen die je vertrouwde zeggen tegenstrijdige dingen, maar je weet het niet honderd procent zeker. Je ziet het allemaal niet scherp genoeg.

En dan rest je eigenlijk nog maar één ding: je kiest voor jezelf. Je pakt de controle over je eigen leven terug. Ten koste van iedereen die je lief hebt, maar je kan niet anders. Je zet een stevige stap naar voren. Uit het nauw.