einde

Punt

En dan staat er ineens een punt achter. Het geval kwam er nogal plompverloren terecht, maar staat er desalniettemin. Achter een lange relatie die prachtig begon, maar hopeloos vast liep. Dat kon ik lange tijd niet geloven, laat staan accepteren. Nu zie ik het anders. De punt was onvermijdelijk.

De vlam was al jaren uit de relatie. Het is langzaam verstikt. De vlam werd niet meer gevoed en dus verwaarloosd. Ik verwijt mezelf dat ik dit negeerde en deed alsof er niets aan de hand was. Of ik echt iets had kunnen doen betwijfel ik.

Ze zeggen wel eens dat je vaak onbewust een partner kiest die de rol van een van je ouders kan overnemen. Omdat je nog iets uit te zoeken hebt met de invloed van die ouder. Mijn vader had een hele sterke invloed op me. Hij had een verstikkende manier van opvoeden. Alles moest gaan zoals hij dat wilde, punt uit. Ik had veel ontzag voor hem en heb nog steeds een sterke hang naar zijn bevestiging. Die kreeg ik zelden. Hij wees me vooral op mijn tekortkomingen. Hoe hard ik ook mijn best deed.

Misschien kwam ik daarom uit bij een partner met een sterke persoonlijkheid die ontzag bij me inboezemde. Misschien was ik te weerloos. Misschien werd ik daarom al even afhankelijk van haar bevestiging. Misschien had ik twintig jaar nodig om daar vanaf te komen. Misschien had ik een zware mentale crisis nodig om mezelf weer terug te vinden. Misschien moet ik die punt niet zien als een eindpunt maar juist als een keerpunt.

Advertenties