hardlopen

Stug doorhollen

Ongeveer anderhalf jaar geleden pakte ik het hardlopen op. Weer op, want jaren geleden deed ik ook al eens een verwoede poging tot hardlopen. Dat zal ergens in het jaar 2003 geweest zijn. Wij woonden toen nog in Baltimore. In een appartement bovenaan een heuvel. Ik rende dan eerst over de stoep langs de weg naar beneden. En daarna weer terug omhoog. Na een tijdje begonnen mijn knieën te klagen. Zware slijtage aan het kraakbeen. Van de huisarts mocht ik niet meer hardlopen en ik moest magnesium slikken. Daar zou het kraakbeen weer van kunnen aangroeien.

Met de knietjes kwam het best wel weer goed. Een jaar of wat terug verdraaide ik er eentje en beschadigde mijn meniscus. Er kwam een MRI-scan aan te pas om het minuscule scheurtje daadwerkelijk vast te stellen. Ik had er desalniettemin last van. Met fysiotherapie en krachttraining kwam ook dat weer goed. Geen klachten meer qua knieën. Toen had ik ook al het idee opgevat om weer te gaan hardlopen, maar de fysiotherapeut vond dat niet verstandig. Ik besloot het advies nog maar even niet in de wind te slaan. Braaf liet ik me daarom maar wekelijks afmatten in een HIT-klasje (high intensity training) bij de sportschool. Sindsdien maken de woorden burpie, steplunge en squat deel uit van mijn toch al aanzienlijk vocabulaire.

Maar anderhalf jaar terug ben ik dus tóch, tegen beter weten in, gaan hardlopen. Op advies van een GGZ-verpleegkundige die er in mijn depressieve periode op toe zag dat ik mijn pilletjes nam. Dat is goed voor je geluksgevoel, had ze gezegd. Runner’s High, noemen ze het. Dus ik kocht een paar goeie gympies en ik begon weer met hardlopen. Het werkte geweldig. Mijn volle verwarde hoofd was na een uurtje sjokken lekker opgeruimd en ik voelde me erg tevreden over mezelf. Hardlopen bleek uitermate gezond voor mijn geest te zijn.

Maar helaas is hardlopen slecht voor de gezondheid van mijn spieren en pezen. Om de haverklap scheurt of verrekt er wel iets in mijn benen. Dan weer een achillespees, dan weer een kuitspier, dan weer een hamstring, en zo voort. Iedere keer moet ik dan weer een pauze inlassen van een week of 6 en kan ik weer opnieuw beginnen met een basisloopschema. De afgelopen 8 weken ging het heel goed. De compressiekousen bleken wonderbaarlijk goed te werken. Ik begon al voorzichtig te fantaseren over 10 kilometer aan één stuk hardlopen. Ik was fanatiek bezig om mijn tempo onder de 6 en een halve minuut per kilometer te krijgen. Van sjokken naar rennen. Ik werd weer te fanatiek, en je voelt hem al aankomen: whiplash in rechterkuit. Auw. Zielig. Been omhoog. Icepack eronder. Kak! Maar over een week of wat ga ik toch weer beginnen. Stug doorhollen. Mijn levensmotto.

 Motivatie

20171113_110824.jpg

Goed, ik bivakkeer nu al zo’n week of 4 in een hutje aan de hei. Ergens halverwege viel de bodem onder me vandaan. Mijn hele zelfbeeld in duizend stukjes. Ik had het einde van mijn Latijn bereikt. Ik zat in een mentale en emotionele crisis waar ik zelf niet meer uit kwam. Gelukkig is er dan een soort intensive care voor geestelijk ingestorte zielepootjes zoals ik. En pilletjes waardoor je je eerst een tijdje totaal kut voelt, maar daarna wel weer redelijk happy.

Een heel team van verplegers houdt bovendien de vinger aan mijn pols. Twee maal per week komt er iemand van hen bij me op bezoek om me bij te staan en om mijn vele vragen te beantwoorden. Vragen van het type “hoe moet dat nou met…”, “wat moet ik nou doen als ik weer…” en “wanneer kan ik weer…”.  Allemaal vragen die liggen op het hellende vlak van demotivatie. Op een van die vragen kreeg ik als antwoord het advies om te gaan hardlopen omdat dat me helpt om gemotiveerd te blijven.

Dus ik ben gaan hardlopen. Ik ben er helemaal op de fiets (ik mag tijdelijk niet autorijden vanwege de pilletjes) voor naar Hoogeveen getrapt om een hardloop-outfit aan te schaffen. In de sportzaak liet ik me goed adviseren over de hardloopschoenen die ik nodig zou hebben. Met een speciale scanner werden mijn grote, blote voeten doorgelicht op doorzakking en platheid. Ik scoorde op allebei hoog. Maar gelukkig kon ik de winkel een tijdje later toch verlaten met een paar blitse schoentjes die mij de juiste stevigheid en demping geven. De uitgaven vormen op zichzelf al een heleboel motivatie om dan ook echt te gaan hardlopen. Ik zal iedere cent aan waarde er uit persen al is het het laatste wat ik doe!

Sinds de aanschaf van de hardloop-outfit heb ik er intussen al twee keer gebruik van gemaakt. De tweede keer was deze ochtend. En het werkt! De omstandigheden waren deze ochtend dan ook wel fantastisch. Heerlijk, zonnig en fris herfstweer. Dus de motivatie spat nu letterlijk van me af. En dat is fijn, want gisteravond had ik weer zo’n depri-bui en een hoofd vol met malende, argwanende en troosteloze gedachten. Tijdens het hardlopen (op een lekkere beat van muziek uit een playlist op Spotify die “Motivation Mix” heet) was ik al die demotiverende gedachten zo kwijt. Running rocks!