midlife crisis

Gezien uw leeftijd…

Vanmiddag zat ik weer eens in de stoel van de orthoptist. En omdat ik een geëmancipeerde man ben (‘k zit al jaren onder de plak van een hoog opgeleide vrouwelijke wetenschapper), zeg ik niet dat het een orthoptis-te is. We zeggen immers ook geen artse. Wel diëtiste, visagiste, politica en boerin. De emancipatie heeft nog wel een weg te gaan dus, maar dat terzijde.

Ik zat dus bij de orthoptist. Dat is een paramedicus die precies (veel nauwkeuriger dan een opticiën) kan meten hoe goed je ogen functioneren. Om te beginnen scheen ze eens fijn met een fel klein lampje in mijn ogen. Ik zie er nu nog steeds vlekjes van. Ook moest ik lettertjes en cijfertjes van de muur lezen terwijl ze diverse lensjes voor mijn ogen hield. Na een tijdje was ze eruit. Ze pakte zo’n model-oog om mij aan de hand daarvan uit te leggen wat haar conclusie was. Dat oog haalde ze uit elkaar om mij te laten zien wat er met mijn ogen mis is.

“Om de lens zit een kringspier die de lens boller en minder bol kan maken. Als de kringspier ontspant wordt de lens minder bol, zodat je in de verte scherp ziet. Om dichtbij scherp te zien moet de lens boller worden, zodat de kringspier dus moet aanspannen. Snapt u?”. Ik knikte dat ik het snapte. “Nu is er met de werking van uw ogen niet zoveel mis, maar gezien uw leeftijd…”. En toen luisterde ik nog maar half. Ik ving nog iets op over verziendheid en wist al genoeg: ik takel af. Het is officieel. En dat in midlife! Ik heb onderweg naar huis terug maar snel wat folders gehaald bij een sportwagendealer en een motorfietsenzaak.

Advertenties

Polsjapanner

Ooit voor honderd gulden op de kop getikt
Anderhalve rib uit het lijf van een arme student
Een Casio Quartz model doodgewoon
Het sloot een periode vol digitale prutsklokjes af
Eenvoudig en degelijk met een wijzerplaat
En een uurwerkje met een hart dat tikt
Regelmatig, elke seconde secuur doserend
Jaren en jaren tikte het mij voorwaarts

Op en dag brak de metalen polsband
Ach, het werd ook wel tijd voor iets nieuws
Mijn trouwe polsjapanner wurde ersatzt
Durch ein modernes, titanium Uhr
Een mooi geschenk van mijn lief
De Casio ging bij de andere herinnerdingen
In het luxe doosje van zijn vervanger
Tikte het nog lange tijd stug door

Das neues Uhr bleek Duits maar niet degelijk
Een val op een Nederlands perron
Deed het krasvaste kristalglas barsten
Geen horlogemaker zag er nog heil in
Irreparabel kaput, Scheisse.
Een tijd lang bleef mijn pols ontsierd
Niet dat ik tijdloos door het leven ging
De mobiele telefoon weet ook hoe laat het is

Tijdens een verhuizing dook hij ineens op
Mijn ouwe, trouwe polsjapanner
Alleen maar een nieuw bandje nodig
En een nieuwe batterij
Zonder hapering tikte het als vanouds
Weer mijn eigen tijd vooruit
Tijdloos mooi prijkt het nog steeds
Zwaar maar geruststellend aan mijn pols

Maar veraderlijk lonken ze in etalages
Stoere mannensierraden vol tandwielen
Midlife doet schijnbaar veroorloven
Die oude Casio is te min voor mijn ego.
Van weggooien is natuurlijk geen sprake
Ceremonieel schenk ik het later een van mijn zonen
Beleefd neemt hij het dan aan en zegt eerlijk
“Pap, ik weet niet wat ik zeggen moet…”

Powered by ScribeFire.