onverdraagzaamheid

Mijtijd

In de drukke hectiek van het gezinsleven groeit mijn behoefte aan tijd voor mezelf: mijtijd. Als ik weer eens gek dreig te worden van alle drukte om me heen, krijg ik last van uitvalgedrag. Ik val dan zomaar ineens uit. Naar mijn kinderen bijvoorbeeld. Ik kan sowieso slecht tegen druk gekrakeel om me heen. Ik word er ontzettend kriegel van. Als ik aan mijn tax zit van wat ik kan hebben (en dat is niet bijster veel), dan dreigt er bij mij ontploffingsgevaar. Ik weet het van mezelf. Er helpt dan maar één ding: rust aan mijn kop. Mijn mijtijd heb ik nodig om weer op te laden. Mijtijd is een momentje die van mij is. Vaak is dat een stevige wandeling, maar een bankje in het zonnetje met een boek is ook heel fijn.

Ik probeer ook dagelijks meerdere keren te mediteren, want dat helpt verbazend goed. Deze vind ik zelf nog heel onwennig. Ik vind het heel gek om te zeggen dat ik even ga mediteren met de vraag erbij of ze me even een kwartiertje niet willen storen. Tot nog toe mediteer ik heimelijk. Bijvoorbeeld als iedereen op de bank voor de buis hangt. Dan lig ik in de slaapkamer op de grond met mijn oordopjes in, luisterend naar kalmerende klanken van klankschaaltjes, rustig kabbelende beekjes en dolfijnen. Ik gebruik daarvoor de app “Insight Timer“, wat mij betreft een aanrader.

En omdat ik ook behoefte had aan een vaste avond voor mezelf, heb ik vorige week een eerste proefles boogschieten gehad. Het was buiten, op een klein veldje vlak langs de spoorlijn. Een klein groepje boogschutters komt daar wekelijks trainen. Fantastisch om naar te kijken. Vooral dat moment van kalmte en concentratie – heel zen – voordat ze de pijl laten vliegen vond ik prachtig. Nooit misten ze hun doel. Zelfs als die 45 meter van hen af stond. Zelf mocht ik eerst maar eens mikken op een blazoen op 10 meter afstand. En dat ging best goed. De trainer vond mijn houding al vrij goed. Na een paar keer kreeg ik de slag al aardig te pakken. Ik ben dan ook een geboren boogschieter. Blijkbaar stonden de sterren op de dag van mijn geboorte gunstig. Dus dat boogschieten is wel wat voor me. Een prima besteding van mijtijd.

Advertenties

Onverdraagzaamheid – les 5 : “Waan je boven de wet”

Ergens vorig jaar stelde ik me als doel een boekje te schrijven met de titel: “Onverdraagzaamheid in 10 stappen”. Ik zou namelijk wel wat verdraagzamer kunnen zijn. Wacht, dat is toch het tegenovergestelde van onverdraagzaamheid? Klopt. Maar ik geloof namelijk dat auteurs van boekjes met titels zoals “Assertief in 10 stappen” zelf helemaal niet zo assertief zijn. Onderaan de vuurtoren is het namelijk donker. En de beste stuurmannen staan aan wal. Dat idee.

Kortom: Een boek over “Verdraagzaamheid in 10 stappen” zou normaliter moeten zijn geschreven door een onverdraagzame persoon. Zou normaliter. Dat draai ik dus om, en schrijf daarom een ludiek boekje met de titel: “onverdraagzaamheid in 10 stappen”. Onderaan mijn vuurtoren en aan mijn wal wordt het daardoor hopelijk één en al verdraagzaamheid.

Er verschenen al 4 eerdere lessen (les 1, les 2, les 3, les 4), dus met deze les ben ik al halverwege. Joepie.

In les 5 leer je jezelf boven de wet te wanen. Het beoogde doel is dat jij anderen onredelijke regels oplegt, en dat je je zelf uiteraard niet aan die regels houdt. En je laat je natuurlijk door niemand regels opleggen. Kom nou! De wet is voor het gepeupel, en daar sta jij mijlen ver boven verheven. Jij máákt en handhaaft wetten.

Stap 1:

Bedenk een onredelijk regeltje. Je kunt eerst klein en veilig thuis beginnen door bijvoorbeeld te verordonneren dat eenieder slechts één boterham met hagelslag mag bij het ontbijt. Beperk ook de hoeveelheid hagelslag per boterham tot een zielig maximum met het argument: “dan mors je minder”. Geklaag over het feit dat je zelf wel meerdere boterhammen met bérgen hagelslag eet pareer je met: “maar ík mors niet, en nou stoppen met zeuren!”.

Stap 2:

Strooi zout op iedere slak. Zeik over iedere kleine overtreding van jouw onredelijke regeltjes. Vertrouw er niet op dat je regels altijd worden nageleefd. Controleer alles. Doe dat consequent.

Stap 3:

Maak je bekwaam in het ter plekke bedenken van nieuwe onredelijke regels. Zoals een plotseling verbod op in huis lopen met schoenen aan als je het geluid van het geklos op je houten vloer niet meer wenst te verdragen. Zelf hou je natuurlijk je schoenen gewoon aan.

Een groot bijkomend voordeel van een dergelijke intolerante opstelling is dat je al je energie lekker opmaakt hieraan. Jij hebt geen slaapmutsje nodig om in slaap te kunnen vallen dan, dat kan ik je verzekeren. Aan het eind van je dag ben je kapot.

woordmoord #charliehebdo


Laffe kaffers vind ik ze. Met automatische geweren, in koelen bloede weerloze mensen afslachten. Laffe moorden om loutere, vrije woorden. Ik ben zelf niet gelovig noch heb ik verstand van de islam, maar het gaat er bij mij niet in dat dit Allah’s wil is.

Eigenlijk heb ik hier verder geen woorden voor. Ik ben te geschokt. Ik rouw met Frankrijk mee. Ook in Nederland de vlag halfstok, uit solidariteit.

Onverdraagzaamheid – les 4 : “Neem jezelf overdreven serieus”

Dit is les vier in de serie “onverdraagzaamheid in 10 stappen“, waarin je op ridicule manier leert hoe je jezelf kunt veranderen in een intolerante hork. Wie wil dat nou niet?

De hork die jij ambieert te zijn is een hoekig en autoritair persoon. Hoekig vanwege zijn (of haar, maar dat laat ik in het midden) ruwe karakter. Autoritair vanwege zijn rotsvaste geloof in zijn superioriteit. Aan die superioriteit ontleent hij zijn status en zijn macht. Het mooie is dat je niet eens echt superieur hoeft te zijn om je autoritair te kunnen opstellen. Je hoeft alleen maar te geloven dat je boven iedereen verheven bent. Je hoeft jezelf eigenlijk alleen maar overdreven serieus te nemen, en dan volgt de onverdraagzaamheid vrijwel vanzelf.

Wat moet je doen?

Stap 1:

Begin met je lichaamshouding. De hork gaat met opgeheven kin door het leven en kijkt de medemens langs zijn neus met arrogante blik aan. Oefen dit voor de spiegel. Waarschijnlijk durf je jezelf aanvankelijk niet eens aan te kijken, maar doe dat toch. Kijk jezelf recht in de ogen en zie jouw innerlijke hork. Ook al stelt het niks voor, geloof in jouw superioriteit. Straal onwrikbare autoriteit uit. Jij bent beter dan anderen. Wee degene die durft te tornen aan jouw gelijk. Als je dit kunt zonder lachstuipen ben je al een heel eind op weg om jezelf te serieus te nemen.

Stap 2:

Waar je ook gaat: straal uit dat jij voor niemand wijkt. Oefen dit bijvoorbeeld in een drukke winkelstraat. Loop tegen de stroom in terwijl je strak voor je uit kijkt (langs de neus!). Jij bent een massief, niet te stuiten, bot projectiel. Doorklief het gepeupel. Als je dit kunt zonder botsingen, mag je jezelf hork noemen.

Stap 3:

Koop (of lease) een BWM of andere macho-wagen, bij voorkeur een zwarte. Meet jezelf vervolgens een agressief rijgedrag aan: Toeter binnen 2 seconden nadat het stoplicht op groen springt naar de slome weggebruiker voor je die nog naar het gaspedaal op zoek is. Kleef drammerig bumper als je voorligger ook maar een kilometer per uur minder dan de maximaal toegestane snelheid rijdt. Haal eventueel roekeloos in, desnoods via de vluchtstrook. Jouw opgefokte, asociale bak verheft je boven de rest van het verkeer. Ja, voel jezelf ook opgefokt, want dat past bij de hoekige hork.

Stap 4:

Nu wordt het serieus. Deze laatste stap is het puntje op de i. Begin hier niet aan zonder eerst stap 1 en 2 te doorlopen. Stap 3 mag je zien als een extra hulpmiddel.

Durf belachelijke stellingen te nemen en herhaal deze omdat je gelooft dat je anders niet meer serieus genomen mag worden. Bijvoorbeeld dat je vindt dat er minder Marokkanen in Nederland moeten zijn. Eigenlijk gaat het er vooral om dat je jezelf serieus moeten kunnen blijven nemen om je verheven te kunnen blijven voelen boven de rest van de mensen met hun zielige standpuntjes. Haal ook je neus op voor die neuzelende wetenschappers. Wetenschap is ook maar een mening, toch? En veracht bovenal de rechtsstaat, want jou krijgen ze nooit klein. Goed bezig!

Eerdere lessen in onverdraagzaamheid:
Les 1
Les 2
Les 3

Onverdraagzaamheid – les 3 : “Vat alles persoonlijk op”

Dit is les 3 in de serie “onverdraagzaamheid in 10 stappen“, waarin je op cynische wijze leert jezelf te transformeren tot tiran.

Artsen zijn vaak moeilijke patiënten. Hoe meer kennis en ervaring (grotere autoriteit), des te moeilijker. Dit komt voort uit wantrouwen door kennis. De patiënt weet het beter dan de arts. Voor psychologen geldt dat denk ik nog wel het meest. Ik kan dat niet staven, maar ik weet zeker dat de drempel voor het bezoeken van een psycholoog voor psychologen veel hoger is dan voor niet-psychologen.

Een tandarts kan natuurlijk moeilijk zelf zijn eigen wortelkanaalbehandeling uitvoeren, net zo min als dat een chirurg bij zichzelf een bypass-operatie kan doen, maar voor een psycholoog ligt dat natuurlijk anders. De valkuil van de psycholoog is dat hij denkt dat hij/zij zichzelf objectief kan analyseren. Maar niemand kan zichzelf natuurlijk 100% objectief analyseren.

Het is weer dat mooie spreekwoord van de vuurtoren die hier opgaat: onderaan de vuurtoren is het donker. En ik voeg daar nu aan toe: hoe hoger de vuurtoren (hoe meer kennis), des te sterker is dat effect. De psycholoog kán zichzelf helemaal niet beoordelen, want door de grote hoogte van zijn vuurtoren van autoriteit komt het weinig strooilicht dat hij veroorzaakt zeker weten niet bij zijn (of haar) eigen voeten.

Autoriteit creëert afstand. Autoritaire mensen staan op grote afstand van anderen (het gepeupel). En dat is natuurlijk gunstig voor mensen met een dictatoriale inslag. Je duldt sowieso natuurlijk geen tegenspraak. Het is ook onlogisch dat anderen jou tegen willen spreken, want jij hebt altijd gelijk. Jouw normen, waarden en opvattingen zijn absoluut. Andere normen, waarden en opvattingen accepteer je eenvoudig niet. Jij bent onverdraagzaam.

Maar wat doe je met de tegenspraak die je ondanks je autoritaire en afstandelijke houding toch ontvangt?  Juist: heel persoonlijk opvatten. Alles dat ook maar enigszins lijkt op tegenspraak dien je heel persoonlijk op te vatten. Het is namelijk een directe aanval op jouw onmetelijke intellect. Dit moet je dan ook meteen de kop indrukken. Smoor het in de kiem. Hou iedereen in je omgeving zo klein en onwetend mogelijk, zodat de tegenspraak vanuit die omgeving niet kan optreden.

Een verhaaltje:

Een ogenschijnlijk normaal gezin bestaande uit pa, ma, broer en zusje, woonde in een leuke buurt waar iedereen zich veilig waande. Je kon je fiets gewoon buiten laten staan en vergeten op slot te doen, en dan stond het er de volgende ochtend gewoon nog. Maar op een dag was de nieuwe (tweedehands) fiets van zusje tóch gestolen. Ze was er helemaal ondersteboven van. Maar Pa kon haar alleen maar nalatigheid verwijten in plaats van begripvol te zijn.

Grote broer stond erbij en begon te koken van binnen. Er ontkiemde zich een hete uitbarsting van woede. Pa zag het gebeuren en keek hem met harde ogen aan. Toen zei hij smalend: “En jij houdt je mond maar snotneus!”. Weg kiem, alleen de dreun van de dichtslaande deur van zijn slaapkamer getuigde nog van zijn woede.

Onverdraagzaamheid – les 2 : “Verheerlijk jezelf”

Onderaan de vuurtoren is het donker. Het betekent ongeveer hetzelfde als: anderen de les lezen, maar jezelf niet aan die lessen houden. Maar ik doe dat anders: jullie lezen mijn les, maar ik verwacht dat jullie je er niet aan houden, net als ikzelf.

In deze les in onverdraagzaamheid leer je hoe je jezelf kunt verheffen boven de ander. Het vermogen je neerbuigend op te stellen stelt je namelijk in staat om gemakkelijker de overtuigingen en gewoontes van anderen af te wijzen. Je moet boven die andere overtuigingen kunnen staan.

Vanuit het perspectief van de onverdraagzame persoon die jij wilt leren te zijn, heeft hetgeen jij niet verdragen wilt altijd zijn oorsprong bij anderen. Het ligt natuurlijk niet aan jou. Het probleem ligt bij de ander. Bovendien verkies jij de opvattingen en gedragingen van die anderen niet te verdragen. Dus niet omdat je het niet verdragen kán, maar omdat je het niet wenst te verdragen. Onverdraagzaamheid is dus een bewuste keuze die je maakt vanuit jouw rotsvaste overtuiging dat jouw overtuigingen de enige juiste zijn. Het is ook nog eens heel praktisch, want dan hoef je je niet te verdiepen in de overtuigingen van de ander. Ze zijn anders, dus wijs je ze af. En het kan je niets schelen wat dat met de ander doet. Zo simpel.

Meneer Wilders is een wandelend voorbeeld. 

Een voorbeeld dichtbij huis (begin klein):

Het is ochtend en je zit met je gezin aan de ontbijttafel. Je hebt voor jezelf een boterham met een royale berg hagelslag gemaakt en bent deze heerlijk aan het opeten. Je zoon of dochter doet vervolgens bijna – je kunt het pak hagelslag bijtijds afpakken – net zo’n berg hagelslag op brood. Natuurlijk in de overtuiging dat dat mag omdat jij dat ook mag. Helemaal fout natuurlijk! Hoe durft dat kind zich jouw volwassen overtuigingen aan te meten? Jij staat immers boven het kind verheven. Dus je berispt het kind voor de intentie om een idiote hoeveelheid hagelslag op brood te strooien. “Ja maar jij…”, durft het kind uit te brengen. “Niks te jamaren! Ik knoei niet! “, blaf je erover heen. Zo doe je dat dus. De mening van het kind doet er dus helemaal niet toe. Wat kan jou het schelen wat dat met het kind doet?

“Ja maar eigenlijk is het een vorm van stigmatisering net als dat met die kopvoddentax…”, zou je kunnen denken. Maar dan zeg ik: “Niks te jamaren!”

Onverdraagzaamheid – les 1: ontketen je innerlijke storm

Vanuit een soort omgekeerde filosofie wil ik onverdraagzaamheid meester worden. Dat bedoel ik heel letterlijk. Ik wil een vuurtoren zijn die ook het donker aan de voet beheerst. Dus schrijf ik een boekwerkje vanuit het perspectief van die toren, maar met een fikse portie cynisme dat benadrukt hoe donker het is aan de voet van die vuurtoren. Een antipatroon.

Eerst maar eens de definitie: Wat is onverdraagzaamheid? 

Onverdraagzaamheid is het vermogen afwijkende ideeën en gewoonten van anderen te ontkennen en af te wijzen.

Hitler was een ware grootmeester in onverdraagzaamheid. De duisternis aan zijn voeten slokte hem uiteindelijk toch op, maar zijn licht van intolerantie heeft diepe sporen achter gelaten. Onverdraagzaamheid is dan ook een key competence van dictatoren. 

Dit is maar voor weinigen weggelegd, en beoog ik ook niet met deze lessen. Maar de essentie is hetzelfde. Ik ga je leren hoe je effectief de ideeën en gewoonten van anderen kunt ontkennen en afwijzen.

Les 1: Ontketen je innerlijke storm

 

Voor maximale onverdraagzaamheid is het van belang om een bepaalde mate van opgefoktheid te creëren bij jezelf. Als je te kalm bent van binnen sta je te veel open voor andermans ideeën. Zorg dus dat je jezelf goed opfokt voor je de confrontatie aan gaat met je medemens in de samenleving. Het gaat hier niet om de anderen, maar vooral om jezelf. Het gaat om jouw zelf- en wereldbeeld. De beelden van anderen doen er niet toe.

Hieronder volgt een goeie oefening die je meteen in de praktijk kunt brengen. Gewoon thuis, aan het eind van een lange, drukke werkdag. Met deze oefening kun je je innerlijke dictator even lekker naar buiten laten komen in een veilige omgeving, namelijk thuis, bij je gezin.

Ben je er klaar voor? Hier komt het:

Randvoorwaardelijk voor deze oefening is dat je na een lange werkdag aansluit in een lange file. Desnoods rij je ervoor om. Zoek een flinke file op. Er zijn heel handige apps die je op je smartphone kunt installeren, die je precies kunnen zeggen waar die files zijn. Onderweg naar die file moet je jezelf alvast een beetje opfokken door je flink te ergeren aan het rijgedrag van anderen. Kleef stevig bumper en vloek en tier vanachter je stuurwiel. Zo kom je goed geagiteerd in de file. 

Uiteindelijk kom je murw en met rood omrande ogen uit die file en scheur je veel te hard door de bebouwde kom naar je huis. Neem even een moment in de stilte van je bolide om je innerlijke storm te voelen. Je bent een getergde orkaan. Voel het.

Dan stap je met gebogen rug uit. Smijt je portier maar dicht en loop naar de voordeur. Binnen hoor je de belachelijk vrolijke geluiden van je kinderen. Open nu de deur en treed binnen in je huis. Straal sterk uit dat je een ontzagwekkende pestbui hebt. Wees die onverdraagzaamheid. Jij duld geen tegenstand. Als je dit goed doet, valt er onmiddellijk een geladen stilte in huis. Geniet van die stilte. Dat is het effect van jouw licht. 

De duisternis aan je voeten bestaat uit angst, onzekerheid en verachting van je naasten. Maar die heb je dan ook wel verdiend.

Dit was les 1. Wellicht komen er meer. Wellicht was dit al voldoende om het echte licht te zien.