punt

Punt

En dan staat er ineens een punt achter. Het geval kwam er nogal plompverloren terecht, maar staat er desalniettemin. Achter een lange relatie die prachtig begon, maar hopeloos vast liep. Dat kon ik lange tijd niet geloven, laat staan accepteren. Nu zie ik het anders. De punt was onvermijdelijk.

De vlam was al jaren uit de relatie. Het is langzaam verstikt. De vlam werd niet meer gevoed en dus verwaarloosd. Ik verwijt mezelf dat ik dit negeerde en deed alsof er niets aan de hand was. Of ik echt iets had kunnen doen betwijfel ik.

Ze zeggen wel eens dat je vaak onbewust een partner kiest die de rol van een van je ouders kan overnemen. Omdat je nog iets uit te zoeken hebt met de invloed van die ouder. Mijn vader had een hele sterke invloed op me. Hij had een verstikkende manier van opvoeden. Alles moest gaan zoals hij dat wilde, punt uit. Ik had veel ontzag voor hem en heb nog steeds een sterke hang naar zijn bevestiging. Die kreeg ik zelden. Hij wees me vooral op mijn tekortkomingen. Hoe hard ik ook mijn best deed.

Misschien kwam ik daarom uit bij een partner met een sterke persoonlijkheid die ontzag bij me inboezemde. Misschien was ik te weerloos. Misschien werd ik daarom al even afhankelijk van haar bevestiging. Misschien had ik twintig jaar nodig om daar vanaf te komen. Misschien had ik een zware mentale crisis nodig om mezelf weer terug te vinden. Misschien moet ik die punt niet zien als een eindpunt maar juist als een keerpunt.

Advertenties

Het punt van de punt

Dit is een zin. Dit niet. De grammatica heeft daar, taaltechnisch, een punt. Persoonlijk vind ik zin 2 best zinnig in zijn context, maar technisch is het inderdaad geen zin. En dat is ook precies het punt van dit verhaal. Een ónzijdig punt dus. Punten kunnen ook zijdig zijn. Denk aan de punt van je neus, of van je schoen of van het leesteken: “punt”.

Het punt van het leesteken de punt is dat het een zin termineert. De komma last slechts een pauze in, zie daar, waarna de zin verder gaat. Het punt is dat een zin die eindigt met een komma niet af is. Een punt maakt de zin af. Zinnen kunnen, net als i’s, niet zonder punt. Wel zonder komma. Weer geen zin dat laatste. Eigenlijk was het een voortzetting van de zin daar voor. Die zin eindigde in een premature punt. De grammatica gebiedt mij die punt te vervangen door een komma, maar dat staat me tegen. 

Mijn punt is dat ik de pauze waarin de komma voorziet, gewoon te kort vind. Een komma kan het momentum van een zin niet breken, zodat deze door kan rollen. Tot het einde. Daar heb ik dus moeite mee. Ik wil eigenlijk een zwaardere komma die de zin even helemaal lam legt. Zodat het weer helemaal opnieuw op gang moet komen.

De puntkomma kan dat op zich wel; maar van de grammatica mag ik na de puntkomma, strikt genomen, geen hoofdletter gebruiken; tenzij het een eigen naam betreft. Een puntkomma laat de zin nog steeds haar verband behouden, hoe lelijk het er ook uit ziet. Ik wil zinnen helemaal uit hun verband kunnen trekken. Dus gebruik ik lekker de punt. Punt uit en daarmee basta!